Το 1968 προβλήθηκε το 2001: A Space Odyssey. Ένα υπαρξιακό φουτουριστικό δράμα. Όταν η ταινία προβαλλόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα της βήματα στην εξερεύνηση του διαστήματος. Αυτό δεν εμπόδισε τον StanleyKubrickνα «προβλέψει» την καθημερινότητα της ανθρωπότητας σε αυτό, μάλιστα σε κάποια σημεία της ταινίας δεν θα διστάσει με την αποδώσει με έναν κωμικό τρόπο.
Στο 2001: A Space Odyssey η εξέλιξη και η τεχνολογία έχουν κομβική σημασία καθώς ο Kubrick δεν ήθελε να διηγηθεί την ιστορία κάποιου ανθρώπου αλλά όλης της ανθρωπότητας. Με αριστουργηματικό τρόπο ο Kubrick καταφέρνει να διαπεράσει  όλη την ιστορία της ανθρωπότητας (ακόμα και το μέλλον αυτής) μέσα σε δυόμιση ώρες ξεκινώντας την αφήγηση  του πέντε εκατομμύρια χρόνια από σήμερα παρουσιάζοντας την πρώιμη κοινωνία των Ανθρωπιδών μέχρι το πολύ μακρινό μέλλον που ένα γιγάντιο έμβρυο επιστέφει στην γη από οπού κατάγονταν οι προγονοί του.

A Space Odyssey

 

Σε αυτό το ταξίδι πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιος άνθρωπος αλλά ένας μαύρος μονόλιθος. Με αυτό το τέχνασμα ο Kubrick καταφέρνει να απεικονίσει την εξέλιξη και το άγνωστο στην προσπάθεια του να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος προσεγγίζει αυτές τις καταστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο μας παρουσιάζει την πνευματική εξέλιξη του ανθρωπινού είδους καθώς κάθε φορά που έρχεται αντιμέτωπο με τον μαύρο μονόλιθο έχει διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με την πνευματική ικανότητα του, στην αρχή τον φόβο, έπειτα την μελέτη του και στο τέλος την παράδοση του σε αυτό.
Σε μια ταινία που στο κέντρο της θέτει την ανθρωπινή εξέλιξη δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η αγωνιά της επιβίωσης και φόβος ο θάνατος, ίσως ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου. Παρόλο αυτά στην ταινία φαίνεται να μην είναι μόνο ανθρωπινός αυτός ο φόβος αλλά είναι ένας φόβος που έχουν όλα τα οντά με νοημοσύνη και συνείδηση της ύπαρξης του, όπως ο HAL ο ευφυέστατος υπολογιστής.

A Space Odyssey

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Kubrick στην ταινία 2001: A Space Odysseyδεν ότι κατάφερε να αποδώσει άρτια κινηματογραφικά τις υπαρξιακές ανησυχίες του για την ανθρωπότητα (άλλωστε δεν είναι κάτι πρότυπο) αλλά ότι ο θεατής πενήντα χρόνια μετά την προβολή της ταινίας δεν βλέπει απλά μια εξαιρετική ταινία αλλά μπορεί να αναστόχαστει πάνω στις ιδέες του δημιουργού και να την αναγνώσει με ποικίλους τρόπους ώστε να είναι σε θέση να δώσει πολύ διαφορετικές ερμηνείες στις ίδιες υπαρξιακές ανησυχίες του δημιουργού, οι οποίες προκύπτουν από την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας και κατά κάποιο τρόπο να αποτελούμε την ζωντανή εφαρμογή αυτών που μας παρουσίασε ο σπουδαίος σκηνοθέτης στην οθόνη.
Προηγούμενο άρθροΚαρίνα Βέρδη, «Ηλεκτρικό Βυσσινί»
Επόμενο άρθροΗ δύναμη του «ΟΧΙ»
Ονομάζομαι Διαμάντης Δημήτρης. Είμαι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του τμήματος Ιστορίας- Αρχαιολογίας. Για πολλούς η καλύτερη περίοδος του ανθρώπου μου έδωσε την ευκαιρία της γνωριμίας με τον κινηματογράφο συμμετέχοντας σε φοιτητικέςnομάδες που ασχολιόντουσαν με την έβδομη τέχνη δίνοντας μου την ευκαιρία να κατανοήσω την μαγεία αυτού του κόσμου. Από το σημείο αυτό η σχέση μου με τον κινηματογράφο άλλαξε μια για πάντα αφού πλέον σταμάτησα να είμαι απλά ένας θεατής και μετατράπηκα σε έναν λάτρη του κινηματογράφου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι κινηματογραφικοί κόσμοι να αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here