ηθοποιούς
Κι όμως κάποτε υπήρχαν – στο αρκετά κοντινό μας παρελθόν –  άνθρωποι που αγαπούσαν τους ηθοποιούς. Απόδειξη; Εκείνο το καλοκαίρι του 1966, που οι ηθοποιοί του Θεάτρου, με πρόεδρο του ΣΕΗ τον κύριο Μεσολογγίτη, κατέβηκαν σε μαζικές κινητοποιήσεις, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, και την καθιέρωση των εννέα παραστάσεων την εβδομάδα, αντί των δώδεκα που μέχρι τότε ήταν υποχρεωμένοι ν’ ανεβάζουν στο Θέατρο.
Οι δώδεκα παραστάσεις ήταν εξοντωτικές. Οι ηθοποιοί, ήταν κάθε μέρα και όλη τη μέρα στο Θέατρο. Με πρόβες 10πμ με πμ το πρωί και δύο παραστάσεις 5μμ με 12.30πμ. Κάθε μέρα!!
Η νοοτροπία κάποιων εργοδοτών ήταν: «… οι ηθοποιοί είναι τυχαία εργαλεία που τα βάζουμε όπου θέλουμε, να δουλεύουν όσο θέλουμε…».
Η Λαμπέτη μετά απ’ αυτό ήταν απόλυτη: «Αφού έχουμε ακόμη στα χέρια μας το όπλο της απεργίας γιατί το συζητάμε; Θα απεργήσουμε και θα επιβάλλουμε τη θέληση μας. Πάνω στα σανίδια του Θεάτρου δίνουμε τη ζωή μας. Δεν μπορεί αυτό να μη μετριέται και να λογαριάζονται μόνο οι ώρες των παραστάσεων».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, στράφηκε εναντίον του θεατρικού επιχειρηματία Γιάννη Μπουρνέλλη, που πρωτοστατούσε στην επαναφορά των δώδεκα παραστάσεων:
«Το Σάββατο βράδυ συμπληρώνουμε εννέα παραστάσεις. Δε θα δώσουμε ούτε μία παραπάνω, αλλά θα υποβάλλουμε μήνυση κατά του Μπουρνέλλη για καλλιτεχνική δυσφήμηση, γιατί ο κόσμος που θα πάει την Κυριακή στο Θέατρο του Κήπου και θα φύγει γιατί θα είναι κλειστό, ξέρει τον Παπαμιχαήλ και τη Βουγιουκλάκη. Δεν ξέρει τον Μπουρνέλλη».

ηθοποιούς

Ποια είναι η απόδειξη αγάπης; Ότι η επιτυχία της απεργίας ήταν πρωτοφανής. Και παρόλο που στην αρχή οι εργοδότες δεν έδωσαν και μεγάλη σημασία, τελικά, στις 5 Αυγούστου 1966, οι τότε υπουργοί Παιδείας και Εργασίας υπέγραψαν τα διατάγματα για τις εννέα παραστάσεις των Θεάτρων, αλλά και για το συνταξιοδοτικό, με αποτέλεσμα να ανασταλεί οριστικά η προοπτική μιας νέας απεργιακή κινητοποίησης των Ελλήνων ηθοποιών. Αργότερα, οι παραστάσεις θα μειώνονταν στις οχτώ την εβδομάδα.
Πως θα πετύχει μια απεργία αν ο εργοδότης δε φοβηθεί τον πελάτη; Στην προκειμένη περίπτωση, τον θεατή; Ο θεατής είχε τόση μεγάλη αγάπη για τους ηθοποιούς που πήγαινε στο Θέατρο. Και τη δεκαετία του ’60 δεν είχαν περισσότερα χρήματα απ’ όσα έχουν σήμερα.
Εν έτη 2018 που όλοι θέλουν να κάνουν μαθήματα Θεάτρου, ερασιτεχνικό Θέατρο, έχουν βάλει το Θέατρο στην ψυχιατρική, στην ψυχανάλυση ποια είναι η σχέση ηθοποιού και θεατή; Κάπου χάθηκε. Και είναι ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί. Για να έχουν λόγο κι οι απεργίες και η ύπαρξη του Θεάτρου. Στο απεργιακό δελτίο διαβάζεις: απεργία μετρό: «Όχι γα…..». Απεργία τραπεζών: « Σήμερα βρήκαν;», απεργία ηθοποιών: « Ναι, καλά», για να μην πω τίποτα χειρότερο. Τέτοια απαξίωση. Οι μόνοι που τρέφονται απ’ αυτή την είδηση είναι τα μεσημεριανάδικα και τα κουτσομπολίστικα περιοδικά. Κι όχι από νοιάξιμο αλλά για να γεμίσουν το χρόνο τους. Ανάμεσα στα σκουπίδια, τοποθετούν άλλο ένα «θεματάκι».
Το Θέατρο δεν είναι μόνο το έργο, τα σκηνικά ή η μουσική. Είναι όλα αυτά μαζί αλλά κυρίως είναι μια διαπροσωπική σχέση. Που αναπτύσσετε ανάμεσα στον θεατή και στον ηθοποιό. Είναι μια σχέση δούναι και λαβείν. Όπως όλες οι αληθινές σχέσεις. Κάπου εκεί πρέπει να έχει χαθεί η σχέση. Στην αλήθεια.

Καλύτερα να δίνεις παράσταση μπροστά σε άδειες καρέκλες παρά μπροστά σε άδεια πρόσωπα.

(AlecGuinness, 1914-2000, Βρετανός ηθοποιός)
Φωτεινή Βαμβούκη http://artcult.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here