Πολύ τέχνη έχει απλωθεί στον κόσμο.  Αλλά για να μην το «παίξω» πολύ… γυρισμένη, θα περιοριστώ στον ελλαδικό χώρο: Art café, Fotis art cafe, To Theatron – art & food gallery, Angel Art ΑρτοποιείοΦούρνος, Art and Bake Αρτοποιείο, Prisma Art Φωτεινές επιγραφές, Felizol Art, Art real estate, Art & Beauty αποτριχώσεις, Art of Beauty Κέντρο Αισθητικής και Αδυνατίσματος, Art Soccer School Σχολή ποδοσφαίρου… Ο κατάλογος είναι μακρύς και ήδη βαρέθηκα. Αν κρατήσουμε τις υπογραμμισμένες λέξεις και σβήσουμε τις υπόλοιπες, τι είναι εκείνο που μας θυμίζει “art”;

Μπαίνω στη μετάφραση: Τέχνη. Η μετάφραση είναι όπως την γνώριζα. Μια αναζήτηση σε λεξικό δε θα έβλαπτε. Μπορεί κάτι να μου ξεφεύγει απ’ τα νεοελληνικά και η έννοια της λέξης να ποικίλει. Και βρήκα τι φταίει. Ακόμα και τα λεξικά έχουν μπερδέψει τη λέξη Τέχνη με τη λέξη τεχνική. Γιατί σ’ αυτή την υπέροχη χώρα με την «τέλεια» γλώσσα δεν είναι δυνατό να μην υπάρχει άλλη λέξη για την πνευματική Τέχνη κι άλλη για την πρακτική. Κι όμως δεν υπάρχει! Τουλάχιστον στη δική μου έρευνα. Θα ήθελα πολύ να με διαψεύσει κάποιος για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Δεν έχω πρόθεση να υποτιμήσω καμιά απ’ τις δύο αλλά, ακόμα και ο μαϊντανός χάνει τη γεύση του όταν τον βάζεις σε όλα τα φαγητά. Ας είναι και ξενόφερτος (art). Το άκουσμα αλλάζει, όχι η ουσία.

Δε θα συνεχίσω, εγώ, τη γκρίνια. Θα αφήσω να τα πει ο Συγγραφέας από ένα θεατρικό έργο μου.  Που πάνω στον πανικό του, της «μη έμπνευσης», έχει τους ίδιους προβληματισμούς με εμένα.

«Έχεις καμιά ιδέα; Ο παροξυσμός ενός συγγραφέα»

Συγγραφέας: Τενεκέ ξεγάνωτο, με έλεγε ο παππούς μου, κάθε φορά που προσπαθούσε να μου εξηγήσει κάτι κι εγώ δεν καταλάβαινε. Δεν είναι ότι δεν καταλάβαινα.  Είναι ότι η σκέψη μου, αρνιόταν να ασχοληθεί με αυτό που μου έλεγε. Δηλαδή, γιατί θα έπρεπε να βρίσκω ενδιαφέρον, τον τρόπο με τον οποίο, μπορούσε να ασβεστώσει το πεζοδρόμιο; Και που θα μου χρησίμευε, δεν είχα καταλάβει.

«Ε, βέβαια, που να καταλάβεις εσύ, τέτοιος τενεκές ξεγάνωτος που είσαι. Δεν έχεις ακούσει το μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε;» μου έλεγε. Πρωτευουσιάνος ο παππούς. Μη φανταστείτε πως είχε κατέβει από κανένα βουνό. (Κοιτάζει προς τα πάνω) Εγώ το έχω ακούσει, παππού και είναι λάθος!!! Γιατί στα ελληνικά, ούτε λέξη άστηνε, υπάρχει, ούτε λέξη πιάστηνε, υπάρχει. Αυτό, λέγεται κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και για να μην τα βάλουν, με τόσους αγράμματους που ηθελημένα τους άφησαν αγράμματους, δεκάδες και δεκάδες χρόνια, το ονόμασαν ιδιωματισμό. Μες στην Αθήνα ιδιωματισμοί;
Και ποια είναι, δηλαδή, η σωστή γλώσσα μιας χώρας, αν δεν ξέρει, ούτε η πρωτεύουσα να τη μιλάει;Αλλά για τον παππού, ήμουν τενεκές ξεγάνωτος. Γιατί δεν ήθελα να μάθω, πως να βάφω, να σφίγγω, να βιδώνω, να γρασάρω! Και τώρα θα συμφωνήσω, μαζί του. Γιατί αν ήξερα μια «τέχνη», όπως μου έλεγε, δε θα χρειαζόταν, να σπάω το κεφάλι μου. Θα έπαιρνα μια βούρτσα και δε θα είχα αφήσει πεζοδρόμιο για πεζοδρόμιο.

Και φυσικά…

… όταν οι παλιοί έλεγαν τέχνη, δεν εννοούσαν κάτι καλλιτεχνικό. Αυτό ήταν….. κι αηδίες!!!! Τι; Δεν καταλάβατε; Θα σας πω μερικά παραδείγματα, για να σας διευκολύνω: Τι ζωγράφος κι αηδίες; Τι ηθοποιός κι αηδίες; Τι χορεύτρια και αηδίες; Τι γλύπτης κι αηδίες; Να σας πω κι άλλα; Δε θα τελειώσουμε ποτέ! Νομίζω πως ήμουν σαφής. Ενώ η δουλειά του ηλεκτρολόγου, του υδραυλικού, αυτές είναι “τέχνες”!!! Δεν υποτιμώ τα συγκεκριμένα επαγγέλματα. Παίζω με τη λέξη. Γιατί αν δεν παίξω και το πάρω στα σοβαρά, θα ουρλιάξω.
Η τέχνη είναι τρόπος έκφρασης. Είναι η εμπειρία και το ταλέντο μαζί, σε μια ανάγκη προσωπικών αποκαλύψεων.
Όταν θα σου σπάσει ο σωλήνας και πλημμυρίσει το σπίτι, τι θα πεις στο υδραυλικό; Φέρε τα εργαλεία σου, να κάνεις μια “εκ βαθέων αποκάλυψη” στους σωλήνες μου; Κι όσο κι αν το βρώμικο μυαλό σας, πάει σε γαργαλιστικά αστεία, σας μιλάω πολύ σοβαρά.  (Απειλητικά) Πάμε ίσα στο χείλος του βόθρου, χωρίς επιστροφή. Ένα βήμα μας χωρίζει απ’ την απόλυτη μπόχα. Έχουμε χάσει τις έννοιες εδώ και πολύ καιρό. Και οι πρώτοι, έσονται έσχατοι. Και οι φελλοί επιπλέουν. Φημολογείται πως η ηλιθιότητα πήρε τη μορφή τυφώνα. Ότι βρει στο διάβα της το σαρώνει (καταρρέει).

Η μόνη περιοχή όπου το θείο είναι ορατό είναι αυτό της τέχνης, όποιο όνομα κι αν διαλέξουμε να της δώσουμε.
(Αντρέ Μαλρώ,1901-1976, Γάλλος Συγγραφέας και πολιτικός)

Προηγούμενο άρθροEίδη Παιχνίδιου και Δεξιότητες
Επόμενο άρθροΟι 5 πιο ασυνήθιστες παραλίες του κόσμου
Γεννήθηκα κάποιον Ιούλιο στην Αθήνα. Λάτρεψα από νωρίς το Θέατρο και κατόπιν το γιο μου. Σπούδασα στη δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έκανα κι ένα πέρασμα απ’ τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα της Θεατρολογίας και άρχισα να δουλεύω: στο θέατρο ως ηθοποιός, στα πάρτυ ως κλόουν, να διδάσκω υποκριτική σε ιδιαίτερα μαθήματα, να κάνω μαθήματα ορθής ανάγνωσης και εκφοράς του λόγου, να γράφω θεατρικά έργα και να παίζονται σε σκηνές της Αθήνας, να σκηνοθετώ, να δουλεύω στο Αθηναϊκό παιδικό κανάλι «smile» για 5 χρόνια, εμπρός και πίσω απ’ την κάμερα… ουφ! Κουράστηκα! Γι’ αυτό και ίδρυσα το Θεατρικό εργαστήρι «Art Cult theatrical studies» με 17 σεμινάρια θεάτρου, αυτοσχεδιασμού και δημιουργικής γραφής.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Είσαι μια καμπάνα που χτυπάει, και χτυπάει σωστά! Χτυπώ κι εγώ για πολλές καθημερινές λέξεις που έχουν διαστρεβλωθεί οι σημασίες τους. πχ: Ηθοποιός, Δημοκρατία, Πολίτης. Ο συγγραφέας ενός θεατρικού έργου, που θα παρουσιαστεί στο κοινό και θα το συγκινήσει (αν συγκινήσει) ΠΟΙΕΙ ΗΘΟΣ. Ο παρουσιαστής / εκτελεστής των πράξεων είναι υποκριτής (πρώτη αρχαϊκή απόδοση: αποκριτής). Το πολιτικό σύστημα στο οποίο «οι μετέχοντες κρίσεως και εξουσίας» και αποκαλούνται ΠΟΛΙΤΕς, ονομάζεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αυτοί, όντας ισότιμοι μεταξύ τους (διάβαζε: ΔΗΟΣ), επιλέγουν με κλήρωση αυτούς που θα υλοποιήσουν τις αποφάσεις τους,
    Όποιος έχει ένσταση για τις έννοιες των λέξεων που παραθέτονται εκεφαλαία γράμματα, ας ψέξει τον Αριστοτέλη τον Σταγειρίτη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here