Με αφορμή μια δημοσίευση από το  «A Might Girl « στο Facebook «Είμαι 5 ετών, το σώμα μου είναι το σώμα μου. Μην με αναγκάζετε να δίνω φιλιά ή να αγκαλιάζω άλλους ανθρώπους..»  συνοδευόμενο από την παρακάτω φωτογραφία, με έκανε να σκέφτω πόσες φορές και εγώ έχω πιέσει το γιο μου, άθελά μου φυσικά, να κάνει κάτι που δεν θέλει. Ιδιαίτερα να αγκαλιάσει ή να φιλήσει κάποιον.

Το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε από την συγγραφέα Katia Hetter που θίγει ένα ζήτημα που προβληματίζει αρκετούς γονείς.

Η Katia Hetter, έμαθε στην κόρη της ένα σημαντικό μάθημα, με μια απλή φράση γράφει το ποστ: «Θα ήθελα να αγκαλιάζεις τη γιαγιά, αλλά δεν θα σε αναγκάσω να το κάνεις!». Η Hetter, αισθάνθηκε ότι ήταν καλή ευκαιρία να διδάξει στην κόρη της ότι «Είναι εντάξει να λέει ΟΧΙ σε κάποιον ενήλικο όταν δεν θέλει να την αγγίζουν. Ακόμη και όταν είναι φιλική χειρονομία». Όπως η ίδια εξηγεί, «Ανακάλυψα ότι το σώμα είναι δικό της και όχι δικό μου! Δεν ανήκει στους γονείς της, στη δασκάλα της, στη δασκάλα χορού ή τον προπονητή ποδοσφαίρου. Ενώ θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει με ευγένεια, δεν είναι υποχρεωμένη να τους προσφέρει σωματική επαφή για να τους ευχαριστήσει. Όσο πιο νωρίς μάθει ότι της ανήκει ο εαυτός της, τόσο το καλύτερο για εκείνη!»

Οι περισσότεροι ενήλικες, όταν αντικρίζουν ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί, θέλουν να το πάρουν αγκαλιά. Εκείνο, συνήθως, ανταποκρίνεται θετικά σε αυτή την κίνηση. Μερικές φορές, όμως, αποτραβιέται ή αρχίζει να είναι ανήσυχο και να κλαίει. Προκειμένου να μη στεναχωρήσουν το φίλο /φίλη ή συγγενικά πρόσωπα με ανάλογη συμπεριφορά, συνηθίζουν να πιέζουν το παιδί, για να ανταποδώσει κι αυτό μια σφιχτή αγκαλιά ή να τους δώσει ένα φιλί και γενικότερα να δείξει με έντονο τρόπο την αγάπη του.

Η αναγκαστική αγκαλιά, περνά στο παιδί μηνύματα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αρνητικά για το υπόλοιπο της ζωής του! Όσο και τραβηγμένο να ακούγεται αυτό.

Περνά στο παιδί το μήνυμα ότι δεν έχει τον έλεγχο του σώματός του.

 Ο καθένας είναι υπεύθυνος για το σώμα του. Μπορεί να το διαχειριστεί με όποιον τρόπο επιθυμεί και αυτό είναι προτιμότερο να το μάθουμε από μικρή ηλικία. Είναι, λοιπόν, δική μας επιλογή αν θα πλησιάσουμε ή θα απομακρυνθούμε ευγενικά από κάποιον. Πρόκειται για ένα μήνυμα που χρειάζεται να περαστεί ιδιαίτερα στα κορίτσια, δεδομένου ότι ζούμε σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, όπου, μάλιστα, σημειώνονται αρκετά κρούσματα σεξουαλικών επιθέσεων.   

Παραβιάζει την προσωπικότητα του παιδιού και το βγάζει από τη «ζώνη ασφαλείας» του 

Τα παιδιά δεν αποτελούν μικρογραφία του εαυτού μας, αλλά αναπτύσσονται με τους δικούς τους ρυθμούς και τον δικό τους τρόπο σε συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο. Έτσι, μια αγκαλιά μπορεί να μην σημαίνει το ίδιο για εμάς και για εκείνα και να τα κάνει να νιώσουν αμηχανία και ανασφάλεια. 

Αλλοιώνει τον τρόπο με τον οποίο το παιδί αντιμετωπίζει ένα άγνωστο πρόσωπο

Χωρίς να σημαίνει ότι όλοι οι ξένοι είναι επικίνδυνοι και όλοι οι γνωστοί ασφαλείς, όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε, από την εμπειρία μας, αλλά και από ένστικτο, να ξεχωρίζουμε πότε κάποιος μπορεί να μας βλάψει. Έτσι, αναγκάζοντας ένα παιδί να αγκαλιάσει κάποιον με το ζόρι, δε του δίνουμε τη δυνατότητα να αντιληφθεί ή να διαισθανθεί, απο μόνο του, αν πρέπει ή όχι να αγκαλιάσει το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Ένα παιδί, λοιπόν, μπορεί να εκφράσει την αγάπη του με άλλους τρόπους: Φτιάχνοντας σε κάποιον μια ζωγραφιά, δίνοντάς του λίγο από το αγαπημένο του φαγητό, διαβάζοντάς του ένα σημείο που του αρέσει από ένα παραμύθι, Έτσι, το μόνο που χρειάζεται είναι να το αφήσουμε να λειτουργήσει με τον δικό του, αυθόρμητο τρόπο.  

Προς Θεού, τίποτα δεν γίνεται με κακία ή αδιαφορία από τους γονείς, τους παππούδες και όλους όσους αγαπούν την οικογένεια μας και τα παιδιά μας. Στον απίθανο, χωρίς έλεγχο κόσμο όμως που ζούμε, ας προστατευτούμε λίγο πιο πολύ! 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here