Αν νομίζεις πως  σούπερ γιαγιάδες και παππούδες υπάρχουν μόνο στην τηλεόραση, μάλλον, η πραγματικότητά σου, είναι πολύ βαρετή. Ή σ’ αφήνουν, επίτηδες, να ζεις σε μια βαρετή πραγματικότητα. Ένα μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ανθρώπων έχουν αρκετά πιο ελκυστικά ενδιαφέροντα απ’ αυτά που παρουσιάζουν. Και το γεγονός πως τα κρατάνε κρυφά, τα κάνει ακόμα πιο ελκυστικά. Άλλωστε μην ξεχνάς πως ο άνθρωπος από μια ηλικία και μετά είναι ένα παιδί… με πολλές εμπειρίες, αλλά παιδί. Και τα παιδιά είναι ανήσυχα.
Πως θα σου φαινόταν, λοιπόν, αν χτυπούσε το τηλέφωνό σου και σε ειδοποιούσαν απ’ την αστυνομία πως συνέλαβαν τη γιαγιά σου; Πως κρατείται στο αυτόφωρο και μονό με εγγύηση μπορείς να τη βγάλεις; Κι εσύ, σαν να τ’ ακούς από το βάθος μιας χοάνης κι ενώ κοιτάς αποσβολωμένος στον απέναντι τοίχο τα δύο μικρά κάδρα, κεντημένα απ’ τη ίδια που αρχικά προορίζονταν για ένα ζευγάρι παντόφλες κεντημένες σε μαύρο βελούδο αλλά, η μητέρα μου προτίμησε να τα κάνει κάδρα, τη βλέπεις: ψηλόλιγνη, καλοσυνάτη, με ένα χαμόγελο σαν ανθισμένο γιασεμί, δυο μικροσκοπικά ματάκια που πάντα γυάλιζαν, να έχει μια καλή κουβέντα για όλους.
Και τώρα τι σου λέει αυτός ο τύπος στο τηλέφωνο; Την κλείσαν στην ψειρού; Τη γιαγιά σου; Μαζί με άτομα κατωτέρας κοινωνικής και πνευματικής υποστάθμης; Μόνο σαν ανέκδοτο μπορούσες να το ακούσεις. Είσαι έτοιμος να τη φωνάξεις, να έρθει να μιλήσει σ’ αυτόν το ανεκδιήγητο τύπο… όταν συνειδητοποιείς, ότι ο τύπος αυτός, σου είπε τ’ όνομά της. Αναθαρρεύεις, πια και έντρομος, ρωτάς γιατί την κρατάνε. Αυτή, τη γλυκιά κι απονήρευτη γριά γυναίκα. «Για παράνομο γκράφιτι» σου απαντά και σου πέφτει το τηλέφωνο απ’ το χέρι.

Το γκράφιτι…

… είναι η Τέχνη του δρόμου. Έχει χρησιμοποιηθεί – όπως όλες οι Τέχνες – σαν μορφή έκφρασης κοινωνικών, πολιτικών και επαναστατικών απόψεων. Εμφάνιση στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με αντιφασιστικά συνθήματα. Ακολούθησε η δεκαετία του ’60 με την «επανάσταση» των μαθητών στην Αμερική όπου οι τοίχοι γέμισαν με ποιήματα και πολιτικά μηνύματα. Το τείχος του Βερολίνου το 1989, τις τελευταίες ημέρες πριν την πτώση του, είχε καλυφθεί όλο με συνθήματα διαδηλωτών. Στην ιστορική διαδήλωση στη Γένοβα το 2001 και στον σημερινό κόσμο που απειλείται από τους λάτρεις του φασισμού το γκράφιτι εξακολουθεί να διαμαρτύρεται και να αφυπνίζει συνειδήσεις.
Αλλά, όπως, κάθε Τέχνη το Γκράφιτι είναι και απόλαυση, «ξέδομα» βρε αδερφέ, ευχαρίστηση. Γι’ αυτό πολλές γιαγιάδες και πολλοί παππούδες που δεν το βάζει ο νους μας οπλίζονται με χρωματιστά σπρέι και χρωματίζουν όποιον τοίχο βλέπουν να μαραζώνει. Μάλιστα στην Πορτογαλία, υπάρχει η  οργάνωση LATA 65 που προσπαθώντας να εξαλείψει τα στερεότυπα, βοηθά ηλικιωμένους πολίτες να μεταλλαχτούν σε ασυγκράτητους γκραφιτάδες και street artists.
Ο στόχος της οργάνωσης είναι να ενώσει τους γηραιότερους με τις νέες γενιές μέσω της τέχνης, να βοηθήσει τους ηλικιωμένους να έρθουν σε επαφή με τις νέες μορφές τέχνης αλλά και να τους δώσει αφορμή για να διασκεδάσουν. Αρχικά η οργάνωση, διοργανώνει σχετικά εργαστήρια, ώστε οι μαθητές να εισαχθούν στον κόσμο του street art. Στη συνέχεια βρίσκει χώρους στην πόλη, όπου οι μαθητές μπορούν να «μεγαλουργήσουν».

Στην Τσεχία…

… στο χωριό Λούκα η 90χρονη Ανέζκα δηλώνει καλλιτέχνης και είναι. Κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, διακοσμεί τα παραθυρόφυλλα και τις πόρτες των σπιτιών στο χωριό της με γαλάζια μοτίβα λουλουδιών εμπνευσμένα από την παραδοσιακή μοραβική Τέχνη. Στήνει τη σκαλωσιά της, παίρνει την καρέκλα και τα χρώματά της και σκαρφαλώνει στα ψηλά μέρη των παραθύρων ή κάθεται καταγής στα χαμηλά.
Παρά την τοπική και διεθνή αναγνώριση που της έχουν αποφέρει, η ίδια ισχυρίζεται ότι ζωγραφίζει μόνο για την δική της ευχαρίστηση.
Έχουμε και στην Ελλάδα τον «παππού το Γιώργο», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τον Γιώργο Κατσίποδο οι μαθητές των σχολείων της Πάτρας, τα προαύλια των οποίων έχει ομορφύνει με τις ζωγραφιές του. Ξεκινάει κάθε μέρα από τις 6:00 το πρωί, έχοντας ως συντροφιά ένα μικρό ραδιόφωνο. Όχι για να ακούει μουσική, αλλά για να μαθαίνει τις ειδήσεις. Μέχρι στιγμής έχει ομορφύνει 31 σχολεία και συνεχίζει.

Παιδιά, γονείς και δάσκαλοι…

… τον επικροτούν και τον αγαπούν για την προσφορά του. Ο ίδιος λέει για τον εθελοντισμό: «Ο εθελοντισμός είναι μία πρόκληση και μία εμπειρία. Και καλό είναι όλοι μας, έστω και μία φορά να ζήσουμε στη ζωή μας τον εθελοντισμό, γιατί δίνει πολύ αγάπη. Ο εθελοντής, αυτό που λαμβάνει, είναι μεγάλη συναισθηματική και ηθική ικανοποίηση γι’ αυτό που προσφέρει». Και το ξέρει από πρώτο χέρι ο παππούς ο Γιώργος. Γιατί η αγάπη των παιδιών είναι η πιο δυνατή. Αυτό που θα πουν και αυτό που θα εκφράσουν, είναι πέρα έως πέρα αληθινό».
Για ψαχτείτε κι οι υπόλοιποι… μήπως οι καλοσυνάτοι παππούδες και γιαγιάδες που γνωρίζατε δεν είναι πια οι ίδιοι; Μήπως τους έχει κερδίζει η Τέχνη του ζωγραφίζειν σε τοίχους απαγορευμένους και μη; Μήπως τα χρόνια που μεγάλωναν εσάς και τα παιδιά σας καταπίεζαν έναν επαναστάτη μέσα τους και – επιτέλους – ήρθε η ώρα να τον ελευθερώσουν; Μην τους υποτιμάτε. Ξέρουν περισσότερα από σας… Και κυρίως, ξέρουν να κρύβουν μυστικά. Πως νομίζετε επιβίωσαν;;;
Στα δεκατέσσερά μου, ο πατέρας μου ήταν τόσο ανόητος, που δεν τον άντεχα. Στα εικοσιένα μου διαπίστωσα έκπληκτος, πως μέσα σε επτά χρόνια είχε μάθει ένα σωρό πράγματα.
(Μαρκ Τουέιν, 1835 – 1910, Αμερικανός συγγραφέας)
Φωτεινή  Βαμβούκη
Ηθοποιός
Θ. Συγγραφέας
artcult.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here