Έχουν περάσει δύο εκλείψεις, κατά τους αστρολόγους και περιμένουμε άλλη μία την επόμενη εβδομάδα. Δεν καταλαβαίνω πόσο σπουδαία μπορεί να είναι η έκλειψη του φεγγαριού. Αν είναι σημαντικό να περνάει μπροστά του ο Δίας , ο Ερμής ή κανένας άλλος –  πάλαι ποτέ θεός – πλανήτης.
Όμως μπορώ να κατανοήσω τους ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν μια παρηγοριά σ’ όλ’ αυτά. Μια χαραμάδα για ν’ αναπνεύσουν λίγη αισιοδοξία. Μια ελπίδα σε κάτι που τους απασχολεί, μια γνώση για το αύριο. Ποιος δε θα ΄θελε να γνωρίζει το αύριο και να το ελέγχει;
Αυτό που δεν κατανοώ είναι οι άνθρωποι που δεν αναζητούν την ανάσα εκείνη που θα τους κάνει να ζουν κι όχι να υπάρχουν. Κυκλοφορούν σαν ρομπότ, φορώντας μια ψυχρή μάσκα για πρόσωπο. Όμοιοι με Νεάντερταλ που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε θυμό, ούτε πόνο και μένει στην αδράνεια.
Παρά την αφόρητη ατμόσφαιρα που προκαλεί «ο Πόνος των Πραγμάτων και του Ανθρώπου» απ’ τους ανεξέλεγκτους φόρους, την πτώση της ποιότητας ζωής, την κατάντια των ηθών, το εύκολο ξεκατίνιασμα, την κάπνα, τους καμένους, τους θρηνούντες , αρνούνται να καταφύγουν στο μοναδικό όπλο που δε σκοτώνει αλλά γιατρεύει. Που δεν γνωρίζει τέλος και μόνιμα φλερτάρει με την αιωνιότητα:
Την Τέχνη.
Έκλειψη
Γιατί όταν νοιώθεις να πνίγεσαι από παντού κι όλοι να ζητούν κάτι παραπάνω από σένα – κάτι παραπάνω απ’ τα λεφτά, απ’ τον ιδρώτα κι απ’ το αίμα σου ακόμα –  πόσο ανακουφιστικό θα ήταν να γίνεις ένα απ’ τ’ “ανθρωπάκια” του Γαΐτη. Να κρυφτείς ανάμεσά τους και να μη σε ξεχωρίζει κανένας. Να βγάλεις κι εσύ φτερά και να πετάτε μαζί, να ταξιδέψετε… ή να μην κάνετε τίποτα. Να στέκεστε με γυρισμένη την πλάτη και να μη δίνετε σημασία κανέναν. Είρωνες σ΄ έναν κόσμο γεμάτο από μεγαλόφωνα ψέματα και κουφές μάζες.
Και μετά να πετάγεσαι σ’ έναν πίνακα του Γκωγκέν… και να βρίσκεσαι στην Ταϊτή. Να λούζεσαι στα θαλασσινά νερά, παρέα με αισθησιακά κορίτσια κι αγόρια, με σκούρα δέρματα και κατάμαυρα μαλλιά, στολισμένα με πολύχρωμα λουλούδια. Να τρως φρούτα του δάσους και η αύρα της θάλασσας χαϊδεύοντας το πρόσωπό σου, να ξεκουράζει το μυαλό και τις αισθήσεις σου. Και ν’ ακούς κι αυτή τη μουσική…
… η μουσική! Πόσο κακό της έχουμε κάνει και τι ωραία μας το ανταποδίδει. Σαν το μικρό παιδί. Που του πετάμε κάτι άχρηστο και μας το επιστρέφει, πετώντας το, ακόμα, πιο δυνατά. Για να μας πονέσει. Εδώ δεν ξέρω τι να σου προτείνω. Αλλά μην ακούσεις τίποτα απ’ τ’ άχρηστα που σου ανταπέδωσε. Εντάξει, μην ταξιδέψεις χορεύοντας βαλς στο Δούναβη αν τα νερά του, σου φαίνονται κρύα. Μην περάσεις στα γρήγορα απ’ τις τέσσερις εποχές, αν δε θες να βιαστείς. Άκου ένα ζεϊμπέκικο απ’ τα παλιά του Στράτου ή του Μητροπάνου.  Ή αν θες να βρίσεις, άκου «μέταλ»… “που να τους πάρει ο διάολος τον πατέρα!!!”
Ανέβα στη σκηνή της Επιδαύρου να συντρέξεις τον τυφλό κι εξόριστο Οιδίποδα. Να του πεις μια κουβέντα παρηγοριάς, τώρα που πλησιάζει το τέλος του. Κι έπειτα να τρέξεις για να σώσεις τον Προμηθέα που υπομένει βουβός το ταπεινωτικό του μαρτύριο. Επαναστάτης σ’ έναν κόσμο που μισεί την επανάσταση. Να τον σώσεις και να σώσεις τον εαυτό σου. Που δεν είσαι επαναστάτης… σ’ έναν κόσμο που χλευάζει την επανάσταση. Που τη θεωρεί ντροπή. Και προτρέπει σε «ειρηνικές» διαδηλώσεις.
Η Τέχνη ταξιδεύει πέρα από το πραγματικό και το λογικό. Με την ελπίδα ν’ απελευθερώσει την καρδιά και τη σκέψη. Κι όταν η ζωή σ’ έχει κυκλώσει με έναν μαύρο μαρκαδόρο και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, περιμένει να της κάνεις ένα νεύμα – γιατί από σένα εξαρτάται – για να σβήσει ένα μέρος της μαυρίλας και να μπορέσεις ν’ αναπνεύσεις. Κι όταν καθαρίζουν τα πνευμόνια, το μυαλό λειτουργεί καλύτερα.
Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν.
(Εντγκάρ Ντεγκά 1834-1917, Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης)
Φωτεινή Βαμβούκη http://artcult.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here