Αρχική Sofia's Thoughts Κοιτάζοντας κατάματα τον πόνο... Η ιστορία...

Κοιτάζοντας κατάματα τον πόνο… Η ιστορία μιας αποβολής.

ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Θετική Β’ Χοριακή

«Δεν θα σας πω πόσες προσπάθειες καταβάλαμε με τον σύζυγό μου για να καταφέρουμε να πάρουμε στα χέρια μας την πρώτη μας θετική χοριακή. Δεν έχει σημασία άλλωστε…σημασία έχει ότι τα καταφέραμε. Ζούσαμε το όνειρό μας κι αυτό ήταν το δικό μας προσωπικό θαύμα. Οι μέρες περνούσαν χαϊδεύοντας την κοιλιά μου και μιλώντας στο εμβρυάκι μας.

Θυμάμαι να ψάχνω τα γνωστά σε όλες μας συμπτώματα εγκυμοσύνης. Κάθε τι που ένιωθα ή που πίστευα ότι ένιωθα το βάφτιζα «σύμπτωμα» και ήμουν πολύ ευτυχισμένη γι΄αυτό. Ανείπωτη η χαρά μας!!! Περιμέναμε με λαχτάρα τη μέρα που θα πηγαίναμε στο γιατρό για να ακούσουμε την καρδούλα του μωρού μας να χτυπά και κάναμε όνειρα για μια ζωή μαζί με το μικρό μας πλασματάκι. Η οικογένειά μας και κάποιοι στενοί φίλοι που γνώριζαν το γεγονός χαιρόταν κι αυτοί μαζί μας!!! Εντάξει, αν δεν ήταν παράδεισος αυτό που ζούσαμε τότε τι μπορεί να ήταν;

Η αποδόμηση του ονείρου.

Η προκαθορισμένη μέρα για το ραντεβού με το γιατρό είχε φτάσει κι εμείς καθισμένοι στον προθάλαμο του ιατρείου ανυπομονούσαμε να έρθει η σειρά μας. Όταν επιτέλους ήρθε αυτή η ώρα αφού μιλήσαμε λίγο με το γιατρό μας πήγαμε για τον υπέρηχο… Λοιπόν… καμιά χαρά, κανένας ενθουσιασμός, καμιά καρδιά να χτυπά, καμιά ελπίδα. Τι να μας πει κι ο γιατρός…τι να πω εγώ στον άντρα μου κι εκείνος σε μένα. Κανένας λόγος παρηγοριάς δεν ταίριαζε σ’ εκείνη τη στιγμή. Ένα όνειρο αποδομήθηκε τόσο βίαια, ένας παράδεισος χάθηκε τόσο ξαφνικά.

Ειπώθηκαν κάποια διαδικαστικά για την αποβολή, δυο λόγια παρηγοριάς κι ελπίδας για το μέλλον απ’ το γιατρό… δεν θυμάμαι να κατάλαβα τίποτα. Φτάσαμε στο σπίτι… η εκκωφαντική σιωπή τρύπησε τ’ αφτιά μου. Ούτε κι εγώ ξερω πόσες ώρες καθόμασταν αγκαλιά με τον άντρα μου προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι είχε συμβεί. Κλάματα άηχα κατέκλυσαν το χώρο κι ένα μη ειπωμένο «γιατί» στοίχειωνε την καρδιά μας.

Οικογένεια και στενοί φίλοι.

Μην έχοντας ξεπεράσει έστω κι ελάχιστα αυτό που μας είχε συμβεί έπρεπε να «ενημερώσουμε» γονείς και φίλους. Η λύπη όλων έκδηλη και το μόνο που θυμάμαι από κείνη τη μέρα είναι ένα μικρό δικό μου ξέσπασμα: «αν εσείς λυπάστε, εμείς τότε τι πρέπει να κάνουμε;» Όσο περνούσε ο καιρός τα κλάματα αραίωναν η ζωή μας έπαιρνε και πάλι τους κανονικούς της ρυθμούς. Βόλτες, γέλια κι ένα αγκάθι στην ψυχή που δεν αφήναμε κανέναν να καταλάβει ότι υπήρχε. Στο τέλος πίστεψα ότι πέρασε…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το πρώτο παιδικό πάρτι που πήγα μετά τη δική μου αποβολή. Η κόρη της καλύτερής μου φίλης έκλεινε τα τρία της χρόνια, δεν γινόταν να μην πάω. Μα και γιατί να μην πήγαινα αφού είχα αφήσει το παρελθόν πίσω μου (έτσι νόμιζα…). Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά να τρέχουν, να παίζουν, άλλα να με φωνάζουν θεία, άλλα απλά Ελπίδα και να θέλουν όλα να παίξουμε. Βλέπετε η σχέση μου με τα παιδιά ήταν πάντα μοναδική.

Η μάσκα του χαμόγελου.

Έπαιξα με τα παιδάκια, συνομίλησα με τις μαμάδες που βρισκόταν γύρο μου, γελούσα με τα κατορθώματα των μικρών ατίθασων παιδιών τους και μέσα μου ένιωθα ένα μεγάλο κενό και μια τεράστια θλίψη. Πολλές φορές στη διάρκεια εκείνης της γιορτής αναρωτήθηκα αν οι άλλοι μπορούν να διακρίνουν τα δάκρυα που κυλούσαν μέσα μου ή αν κατάφερα να τα κρύψω καλά. «Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά και κανένα δεν ήταν δικό μου»… από κάποια στιγμή και μετά αυτή ήταν η μόνη μου σκέψη.

Κάπως έτσι έφυγα απ’ τις συζητήσεις και τα γέλια. Κάτι γινόταν και δεν μπορούσα να ανασάνω καλά, για κάποιο λόγο ο αέρας λιγόστευε. Υπήρχε γύρο μου πολύ χαρά κι εγώ δεν έβρισκα τη θέση μου κοντά της.

Απομηχανής Θεός

Κι εκεί που νόμιζα ότι όλο αυτό που αισθανόμουν το είχα κρατήσει μακριά απ’ όλους κάποιος ήταν εκεί και τα παρατηρούσε όλα σιωπηλά. Ένα χέρι «χτύπησε» το ώμο μου και πήρε πάνω του ένα μέρος της θλίψης μου.

Είναι αλήθεια ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα θυμάσαι αυτή στιγμή. Eίτε μιλάμε για μια χαμένη εγκυμοσύνη στην αρχή της, είτε μιλάμε για μια πιο προχωρημένη κατάσταση. Αυτό το «αν» πάντα θα υπάρχει. «Αν τελικά είχε προχωρήσει…», «αν δεν γινόταν αυτή η αποβολή»…»αν». Όμως επειδή στη ζωή το «αν» δεν υπάρχει μη σταματήσετε ποτέ να προσπαθείτε. 

Θα ήθελα πολύ να κλείσω την ιστορία μου με μια χαρούμενη είδηση, αλλά δυστυχώς δεν έχω ΑΚΟΜΑ. Αλλά είμαι πολύ σίγουρη ότι θα έχω πολύ σύντομα! Αν δεν τα ξαναπούμε, ένα μόνο θέλω να θυμάστε από μένα: Με λένε Ελπίδα και αργά ή γρήγορα θα κρατάω στην αγκαλιά μου το μωράκι μου!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σοφία Σάντα

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ / ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ

Γεια σας!!! Με λένε Σοφία, έχω σπουδάσει πληροφορική στα Ιωάννινα. Αγαπώ πολύ να διαβάζω αλλά και να γράφω ποίηση! Μετά από μια δύσκολη μέρα το μόνο που μπορεί να με χαλαρώσει είναι ένα ζεστό μπάνιο και η αγκαλιά του άντρα μου. Στον ελεύθερό μου χρόνο μου αρέσει να παίζω με τα σκυλάκια μου, Λιόλιο και Μπουφόν και ν' απολαμβάνω την παρέα καλών φίλων.

Πρόσφατα Άρθρα

Go with the flow..

Κοιτάζω αρκετή ώρα την οθόνη του υπολογιστή μου προσπαθώντας να γράψω κάτι ενδιαφέρον, με πιασάρικες ατάκες και φυσικά να συνάδει με τον τίτλο...

Απογοήτευση, 4 τρόποι για να νιώσεις καλύτερα!!!!

Απογοήτευση... και ποιος δεν έχει νιώσει αυτό το συναίσθημα...Ποιος από μας θα ξεκινούσε μια προσπάθεια ξέροντας...

5 πράγματα που λατρεύουμε (σ)τα Χριστούγεννα!!!

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν!!! Η χαρά μου όπως κάθε χρόνο είναι πολύ μεγάλη!!! Φέτος λοιπόν αποφάσισα να στολίσω το  δέντρο και το σπίτι μου νωρίτερα...

Πρόσφατα Σχόλια