Λόρδος
Λόρδος Έλγιν και γλυπτά του Παρθενώνα. Το λόρδος απ’ το λόρδωση;
Θα ξεκινήσω βάζοντας τα πράγματα σε μια τάξη. Γιατί γεννημένη στη χώρα της Δημοκρατίας (και σ’ αυτό είμαι απόλυτη) με τους τίτλους ευγενείας, την προέλευσή τους και κυρίως τη χρησιμότητά τους δεν τα πάω πολύ καλά.
Γεννήθηκε το 1766 στη Σκωτία κι ο μπαμπάς του ήταν ο 5ος κόμης του Έλγιν.
Τους προηγούμενους «κόμητες» δεν τους γνωρίζω. Ο επόμενος ο 6ος κόμης ήταν ο αδερφός του και μοιραία εκείνος απέκτησε το νούμερο 7! Τι κόμης, τι λόρδος. Ένα και το αυτό: Τίτλος «ευγενείας» – κρατάω τις επιφυλάξεις μου και συνεχίζω.
Το Έλγιν είναι η πρωτεύουσα του Μόρεϊ. Μιας βόρεια περιοχής της Σκωτίας, όπως τη βλέπω σήμερα στο χάρτη. Σίγουρα, δεν έχει αλλάξει θέση τα τελευταία διακόσια χρόνια, τουλάχιστον. Οπότε, όλοι αυτοί οι κατά σειρά λόρδοι ή «κόμητες» είναι οι ευγενείς της πόλης· χωρίς ουσιαστική κυριαρχία πάνω στο λαό, αλλά με φεουδαρχικά προνόμια – πως να ζήσουν ευγενείς άνθρωποι; Γιατί απαριθμούνται; Τόσοι πολλοί είναι που μοιράζονται την ίδια πόλη επτά, οκτώ,… δεκαπέντε ή είναι οικογενειακή υπόθεση; Ένα είναι το σίγουρο. Άλλοι γεννιούνται με ρετσινιά κι άλλοι με τιμές. That’s life!

Α, ρε πατέρα, βιοπαλαιστή! Που ό,τι διδάχτηκα μ’ επιτυχία είναι να βγάζω γλώσσα και οικτίρω τη βιοπάλη. Όχι γιατί έχει κάτι μεμπτό.
Αλλά, ακριβώς, γιατί είναι άμεμπτη!!

Αυτό, λοιπόν, το Νο 7 είχε όνομα: Τόμας Μπρους. Θα μπορούσε να ήταν ένας Τόμας ανάμεσα σε πολλούς. Που έλεγε καλημέρα στο φούρναρη, όταν πήγαινε να αγοράσει το καθημερινό του καρβέλι. Ή που χαιρετούσε το γείτονα απέναντι, την ώρα που έκλειναν, συγχρόνως, την αυλόπορτα τους. Αλλά μαζί με την πρώτη ανάσα του, όταν γεννήθηκε, πήρε και τον τίτλο του λόρδου. Ο πατέρας του οποίου – εκτός από 5ος κόμης – ήταν και ο Μέγας Διδάσκαλος, της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Σκωτίας.
Με τέτοια προσόντα, ο Τόμας Μπρους, το 1799 τοποθετήθηκε  έκτακτος πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη. Έστειλε στην Αθήνα τον γραμματέα της πρεσβείας Γουίλιαμ Χάμιλτον, μαζί με έξι καλλιτέχνες και τεχνίτες από την Ιταλία για να καταγράψει τα αρχαία μνημεία της Αττικής και ιδιαίτερα του Παρθενώνα. Όταν η Τουρκία συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρετανία κατά της Γαλλίας, ο Μπρους είδε να φανερώνεται μπροστά του η αναπάντεχη ευκαιρία, να αποκτήσει μία τεράστια συλλογή από αρχαιότητες.
Από το 1801 έως το 1804 τα συνεργεία του Μπρους «κατέλαβαν» στην Ακρόπολη, προκαλώντας ζημιές στα γλυπτά και το ίδιο το μνημείο, αποσπώντας και διαμελίζοντας – με πριόνια και βαριοπούλες – σχεδόν, το μισό από το σωζόμενο γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα – μετόπες, αετώματα, τη ζωφόρο του Παρθενώνα – μαζί με το μεγάλο άγαλμα του Βάκχου, την Καρυάτιδα, ένα κιονόκρανο κι ένα σπόνδυλο από κίονα. Και η καταστροφή ολοκληρώθηκε  όταν από το μεγάλο βάρος, το πλοίο που τα μετέφερε, βούλιαξε στα νερά των Κυθήρων. Κατάφεραν να τα ανασύρουν δύο χρόνια μετά. Για να πουληθούν κοψοχρονιά στο Βρετανικό μουσείο.
Κι αναρωτιέμαι 
Λόρδος
Στιγμιότυπο από την κλοπή των μαρμάρων
Ένας τίτλος ευγενείας όπως «λόρδος» είναι τίτλος πραγματικός ή κατ’ ευφημισμό;  Η ευγενική καταγωγή, σε αντίθεση από εκείνη της λαϊκής μάζας, επιδεικνύει καλή συμπεριφορά, σύμφωνη με τους κανόνες που έχει επιβάλει η κοινωνία, καθώς και ανωτερότητα ιδίως από ηθική, πνευματική και αισθητική άποψη. Ποια είναι η αρετή που ταιριάζει περισσότερο στον Τόμας Μπρους; Τη φρίκη στην συμφορά που προκάλεσε περιγράφει η εξής μαρτυρία: «Σε μια άτυχη στιγμή, ένα κομμάτι του πεντελικού μαρμάρου υποχώρησε κάτω από την πίεση των μηχανημάτων και ο Τούρκος αξιωματικός που επέβλεπε, έβγαλε μια απελπισμένη κραυγή, βλέποντας το μάρμαρο που έσπαζε σε εκατοντάδες κομμάτια«.
Ο Τόμας Μπρους, παρά την κατακραυγή που υπέστη, δε δικάστηκε, δε φυλακίστηκε, αλλά ούτε του αφαιρέθηκε ο τίτλος του λόρδου. Όχι απ’ τα χαρτιά. Απ’ τα στόματα του κόσμου και κυρίως από των Ελλήνων. Εδώ ένας βασιλιάς, μας ξέμεινε πριν χρόνια στην Ελλάδα και τον αποκαλούμε, πια, «ο τέως «, «ο Κοκός» και μύρια όσα. Τι κόλλημα αυτό με τους τίτλους, τα φύκια… και τις καρέκλες –  για να μην ξεχνιόμαστε.
Η ευγένεια δεν είναι τίτλος. Είναι ουσιαστική ένδειξη ποιότητας και ήθους. Βέβαια υπάρχει μια περίπτωση που μπορώ να δικαιολογήσω αυτή η προσφώνηση προς τον Μπρους. Να μην είναι τίτλος ευγενείας αλλά ο Τόμας να είχε από μικρός λόρδωση και να του έβγαλαν το παρατσούκλι, «λόρδος».
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της αληθινής ευγένειας από αυτή που στηρίζεται βαθιά σε ηθικές αρχές.
(Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε 1749 – 1832, Γερμανός φιλόσοφος και συγγραφέας).
Φωτεινή Βαμβούκη http://artcult.gr/
Προηγούμενο άρθροΠαππούδες και παιδιά: Μια ξεχωριστή και υπέροχη σχέση
Επόμενο άρθροSummer reads: «Pulp», του Τσάρλς Μπουκόφσκι
Γεννήθηκα κάποιον Ιούλιο στην Αθήνα. Λάτρεψα από νωρίς το Θέατρο και κατόπιν το γιο μου. Σπούδασα στη δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έκανα κι ένα πέρασμα απ’ τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα της Θεατρολογίας και άρχισα να δουλεύω: στο θέατρο ως ηθοποιός, στα πάρτυ ως κλόουν, να διδάσκω υποκριτική σε ιδιαίτερα μαθήματα, να κάνω μαθήματα ορθής ανάγνωσης και εκφοράς του λόγου, να γράφω θεατρικά έργα και να παίζονται σε σκηνές της Αθήνας, να σκηνοθετώ, να δουλεύω στο Αθηναϊκό παιδικό κανάλι «smile» για 5 χρόνια, εμπρός και πίσω απ’ την κάμερα… ουφ! Κουράστηκα! Γι’ αυτό και ίδρυσα το Θεατρικό εργαστήρι «Art Cult theatrical studies» με 17 σεμινάρια θεάτρου, αυτοσχεδιασμού και δημιουργικής γραφής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here