Διανύοντας την αρχή της δεκαετίας των 30, παρατηρώ σιγά σιγά το πόσο πολύ αλλάζουν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις με την πάροδο του χρόνου. Σε μια γενικότερη λοιπόν «μελέτη» της νέας γενιάς (των τωρινών 20άρηδων και κάτι), συνειδητοποίησα το ότι κινούνται σαν μια μάζα. Ένα μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων ζει και παρουσιάζει τον εαυτό του στον περίγυρο με πανομοιότυπο τρόπο, χωρίς την προσωπική του «πινελιά».

ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην απεγνωσμένη ανάγκη για αποδοχή από το σύνολο. Η εμφάνιση λοιπόν από ότι καταλαβαίνω, θεωρείται μέσο επίτευξης αυτού του στόχου. Αν όμως ισχύει αυτό που λένε πως η εξωτερική μας εικόνα φανερώνει ένα κομμάτι της προσωπικότητας και του χαρακτήρα μας, τότε ποιο είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτή την «τρομακτική» ομοιογένεια; Αγόρια με μούσια, τατουάζ παντού, παρόμοια ρούχα και παπούτσια. Κορίτσια με υπερτονισμένα φρύδια, έντονο μακιγιάζ, πανομοιότυπα μαλλιά (και σε χρώμα και σε κούρεμα) και ολόιδιο ντύσιμο. Αποτέλεσμα όλου αυτού, είναι να περπατάς στο δρόμο και να νιώθεις πως συναντάς τους ίδιους ανθρώπους παντού.

ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

Πηγαίνοντας και στο άλλο κομμάτι,  αυτό της γενικότερης συμπεριφοράς παρατηρούμε το ίδιο ακριβώς φαινόμενο. Επιλέγουν τα ίδια μαγαζιά να διασκεδάσουν (γιατί που ανήκεις κοινωνικά αν δεν επισκεφτείς το πιο  in  μαγαζί στην πόλη;). Πρέπει όλοι να έχουν το ίδιο πανάκριβο μοντέλο κινητού η υπολογιστή γιατί αλλιώς δεν θα υπάρχει κοινό ενδιαφέρον συζήτησης (ασχέτως από το αν μετά την αγορά του δε θα σου έχει μείνει ούτε ένα ευρώ να περάσεις τον υπόλοιπο μήνα). Γίνεται μόδα ξαφνικά ένας ποιητής ή ένας συγγραφέας (που μπορεί να αγνοούσαν την ύπαρξή του μέχρι τώρα), μόνο και μόνο επειδή τον «επέβαλε» κάποιος ‘influencer’  στα κοινωνικά δίκτυα. Και το πιο θλιβερό από όλα, είναι πως καταλήξαμε να βλέπουμε νέους ανθρώπους να διαμορφώνουν πολιτική και κοινωνική άποψη αποκλειστικά με βάση το τι θεωρείται της μόδας αυτή την περίοδο.

Το συμπέρασμα είναι ότι αυτό το φαινόμενο έχει απλωθεί σαν μάστιγα. Παρόλο όμως που υπάρχει ένα ποσοστό νέων που ζουν και δρουν ανεπηρέαστα, αυτό δεν είναι ανακουφιστικό, καθώς δεν αποτελούν τον κανόνα αλλά την εξαίρεση. Γιατί τι είμαστε χωρίς την μοναδικότητα μας; Ο άνθρωπος πρέπει να διατηρεί την προσωπική του «ταυτότητα», είτε αυτό λέγεται ντύσιμο είτε άποψη. Να μάθει να σέβεται τις ατέλειες και τη διαφορετικότητα των γύρω του, αλλά πάνω από όλα τη δική του. Να μάθει να ξεχωρίζει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here