Η νέα ταινία του Guadagnino Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου, διεκδικεί δίκαια το φετινό Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Τετάρτη πρωί, τελευταία (ηλιόλουστη) μέρα του Γενάρη και ξυπνάς γιατί πρέπει να πας να δεις…cinema! Σκεφτείτε πόσο ωραίο πράγμα είναι να έχει κανείς μια τέτοια δουλειά! Σε υποδέχονται οι στρωμένοι με χαλιά διάδρομοι κι οι ωραίες πολυθρόνες, με ένα φλιτζάνι ζεστό, γαλλικό καφέ (black or bream and sugar?). Η Marilyn Monroe με το ζεστό της χαμόγελο και η Σκάρλετ Ο’Χάρα με λυγισμένο το λαιμό της σαν παγόνι να φιλιέται από τον Ρετ της, σε κάνουν να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα δικό σου χώρο. Σκεφτείτε τώρα να βλέπεις μια καλή ταινία, μια ταινία που σε γεμίζει συναίσθημα, και σου αφήνει ένα μόνιμο μελιστάλαχτο χαμόγελο στα χείλη. Βγαίνεις από τη salle obscure στον ήλιο τον ηλιάτορα με λίγο βάλσαμο στην καρδιά σου, να συνεχίσεις το ταξίδι της ρουτίνας και των υποχρεώσεών σου. ταινία

Τώρα, σκεφτείτε μια ιταλική βίλα γεμάτη βιβλία, μουσική και αγάλματα. Οι άνθρωποί της τα ζωντανεύουν ακολουθώντας τις νουθεσίες τους ή ζώντας τις ίδιες -γεμάτες πάθος- ιστορίες τους. Έτσι σε μια σκηνή η μητέρα του πρωταγωνιστή μεταφράζοντας από τα γερμανικά (οι άλλες τρεις γλώσσες της ταινίας -αγγλικά, γαλλικά,ιταλικά- μιλιούνται ανακατωμένες απνευστί) το Επταήμερο της Μαργαρίτας της Ναβάρρας (Heptameron), εξιστορεί τον έρωτα ενός ιππότη και μιας πριγκίπισσας. Ο ιππότης, λοιπόν, ανίκανος να διαχειριστεί τη σφοδρότητα των συναισθημάτων του καταλήγει να πει στην καλή του: «Είναι καλύτερο να μιλήσω ή να πεθάνω;». Τα λόγια του αυτά δείχνουν ότι αν δεν ομολογήσει την αγάπη του για το πρόσωπό της, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από το να πάψει να ζει.

Σύμφωνα με το παράδειγμα του ιππότη δρα και ο Έλιο, ο νεαρός πρωταγωνιστής μας. Στα δεκαεφτά του, την ηλικία στην οποία έχουν ήδη γεννηθεί όλοι οι μεγάλοι έρωτες (βλ. Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Δάφνις και Χλόη) τον βλέπουμε να πασχίζει με τις ορμές του, την περηφάνια του. Η έλξη του για τον Όλιβερ, στην αρχή φανερώνεται ως αντιπάθεια, ενόχληση. Ούτε ο ίδιος φαίνεται να αντιλαμβάνεται τα αισθήματά του, όπως ακριβώς και η πριγκίπισσα της ιστορίας μας. Προσοχή όμως εδώ· ο Έλιο έχει μεγαλώσει σε ένα υγιές, από κάθε άποψη, περιβάλλον. Η εσωτερική του πάλη δεν προέρχεται από ντροπή για τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις. Πρόκειται για μια πάλη που προέρχεται από τη ζήλια τού θέλω, του έχω ανάγκη, του χρειάζομαι. Είναι μια πάλη με το εγώ του, ίσως από τον εκνευρισμό του γιατί δεν μπορεί να κυριαρχήσει στο τι του προκαλεί κάποιος άλλος και νιώθει αδύναμος μπροστά του.

ταινίαΟ Όλιβερ από την άλλη πλευρά, δείχνει πάντοτε αρρενωπός, κύριος του εαυτού του, σχεδόν «arrogante». Η εξέλιξη όμως της πλοκής δεν αργεί να φανερώσει το ανέμελο χαμόγελό του, την πηγαία ευτυχία του από τη στιγμή που ενδίδει σε αυτή τη σχέση. Εντέλει οι άνθρωποι που περιτριγυρίζουν τους δύο πρωταγωνιστές αποτελούν καθαρές μορφές κατανόησης, αποδοχής, αγάπης. Η τελευταία συνομιλία με τον πατέρα είναι πραγματικά μια αποθέωση του έρωτα, της ισότητας, της ζωής ως αξίας. Η σκηνή-επίλογος με τα δάκρυα του Έλιο να συννεφιάσουν ή να φωτίζουν από την αναπόληση, δεμένη με την κατάλληλη μουσική, αποτελεί έναν καθησυχαστικό αποχαιρετισμό ημών των συνοδοιπόρων του, αλλά και έναν δικό μας χαιρετισμό στους συνοδοιπόρους του δικού μας μονοπατιού.

Η ταινία αυτή μπορεί να υπάρξει προσωπική κατάθεση για μερικούς. Για κάποιους άλλους ομοφοβικούς ή απλά μεγαλωμένους σε άλλη νοοτροπία, η ταινία είναι άκρως ακατάλληλη, ένα βδέλυγμα. Αλλά για τον κάθε άνθρωπο θα έπρεπε να αποτελεί ακόμη μια ωδή στον πρώτο έρωτα· μια ταινία με ισχυρότερο το στοιχείο της εφηβικής ορμής, συγκριτικά με το πιο ήπιων τόνων κι ενδόψυχο Moolight, και παράλληλα το ίδιο αισθησιακό με ένα γυναικείο ψιθύρισμα αλά David Lynch (βλ. Οδός Μαλχόλαντ, Twin Peaks), που σε κάνει να θέλεις να στραφείς στο δικό σου έτερον ήμισυ για να ξεδιψάσεις.

Buena vista!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here