Μιχάλης Κοβανίδης

Σήμερα δε θα γκρινιάξω, ούτε θα αναλύσω τα γνωστά άγνωστα. Θα σας παρουσιάσω έναν χαρισματικό – ταλαντούχο καλλιτέχνη που έχω την χαρά να είμαι φίλη του.

Γνωρίζω πολλά χρόνια τον Μιχάλη Κοβανίδη. Και όταν λέω πολλά χρόνια εννοώ πάνω από είκοσι. Σπουδάζαμε μαζί στην ίδια δραματικά σχολή ( Γιώργου Θεοδοσιάδη). Κάναμε παρέα, εκδρομές, γελούσαμε πολύ, με σαχλαμάρες τις περισσότερες φορές – τι όμορφα χρόνια- και ήταν απλά ο φίλος μου που τον αγαπούσα.
Τα χρόνια της σχολής τελείωσαν και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Ο Μιχάλης στην αρχή δούλεψε στην Αθήνα, στο Εθνικό Θέατρο, σε θιάσους του Βασταρδή, του Κατρανίδη και λίγα χρόνια μετά, πήρε το μακρύ δρόμο προς το βορρά. Εγκαταστάθηκε στις Σέρρες και εκεί άρχισε να συνεργάζεται με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών.
Εγώ τον παρακολουθούσα από την Πρωτεύουσα. Έκανε μικρά και μεγάλα πράγματα, όπως πρέπει να κάνει κάθε ηθοποιός.Μετά άρχισε να σκηνοθετεί και να γράφει έργα. Και μια μέρα βλέπω στην αλληλογραφία μου ένα αρχείο που μου είχε στείλει. Ένα θεατρικό έργο με το όνομα «Όλγα». Κι αφού το διάβασα αναρωτήθηκα: «Είναι ο ίδιος Μιχάλης που ήξερα στη σχολή; Γιατί αυτόν δεν τον γνωρίζω!»


Γιατί έφυγες, Μιχάλη, καλά δεν περνούσαμε στην Αθήνα;

Πολύ καλά! Δε χωρούσε σε καμία λογική, η χρονική στιγμή που σηκώθηκα και έφυγα.Να σκεφτείς πως ούτε οι γονείς μου το δέχτηκαν. Στη παιδική ηλικία της επαγγελματικής μου πορείας, είχα της ευτυχία να συνεργαστώ με σπουδαίους σκηνοθέτες ( Θεοδοσιάδη, Βουτσινά, Μιχαλακόπουλο, Φασουλή) και με εξαιρετικούς συναδέρφους, σε καλούς θιάσους. Έκανα κινηματογραφικές ταινίες, οι δουλειές που ήμουνα προβάλλονταν από όλα τα μέσα ενημέρωσης. Απλά ακολούθησα τη συμβουλή που λέει πως « ο ηθοποιός πρέπει να ψάχνει ρόλους, να μην επαναπαύεται».  Το ΔΗΠΕΘΕ, τότε, την «ίδρωνε τη φανέλα». Μεγάλες περιοδείες και πολλή δουλειά με διευθυντή τον ηθοποιό Γιώργο Σίσκο. Έτσι έφυγα, προσωρινά…


Σκεφτόσουν να επιστρέψεις;

Ρωτάς αν θα επέστρεφα από άλλο «δρόμο». Πάντοτε, αλλά παρέμενα.


Μετάνιωσες;

Όχι. Ενηλικιώθηκα ως δημιουργός.


Και η παιδική επαγγελματική ηλικία;


Δεν έφυγε ποτέ, το παιδί γενικότερα επιμένει. Απλά έχει και έναν ενήλικα φίλο που το προστατεύει.


Το παιδί προστατεύει τον ενήλικα;


Ναι, δεν τον αφήνει να βαρεθεί ποτέ!
Σε ποιες παραστάσεις θέλεις να σταθείς περισσότερο;
Είναι πολλές οι συνεργασίας τόσα χρόνια και πολλές οι παραστάσεις που θα ήθελα να σταθώ. Για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια.  Αλλά επειδή ξέρω πως είναι αδύνατο να τις κατονομάσω όλες, θα αναφέρω στις παραστάσεις που παίξαμε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο (Ευριπίδη, Αριστοφάνη).
Στην πρώτη μου σκηνοθεσία  στο «Μικρό Πρίγκιπα» του Εξυπερύ. Στο έργο « Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Γ. Σακελάριου. Στο ρόλο του Πίτερ Παν ( πόσο χάρηκα το παιγνίδι σ` αυτό το ρόλο). Και βέβαια τον «Ρομπέν των Δασών» που ήταν το πρώτο δικό μου κείμενο. Μετά ακολούθησαν και άλλα:  « Σόδες και Ασπιρίνες», «Ο Φύλακας των αρχαίων σπόρων»,  «Όλγα



Φτάσαμε στην «Όλγα», λοιπόν! …

… Μίλησε μας γι` αυτή τη γυναίκα (να σημειώσουμε πως το έργο είναι ένας μονόλογος). Η «Όλγα» δεν είναι απλά ένας ρόλος. Είναι ένα σύμβολο.


Η «Όλγα» κουβαλάει ένα φορτίο, μια ιστορία. Όμως σε όλο το έργο, προσπαθεί να μην αφηγηθεί την ιστορία της, αλλά οι λέξεις την κατακλύζουν. Είναι ζήτημα επιβίωσης να μιλήσει, επιτέλους! Σε κάθε σκηνή αποκαλύπτει και ένα μικρό κομμάτι της υπόθεσης. Είναι δυνατή,  αυτό που βιώνει δεν ερμηνεύεται με δάκρυα αλλά, μόνο με λέξεις, καθάριες από την αναμονή, που βλέπουν πρώτη φορά φως.
Είναι δύσκολο να περιγράψω κάποιους ήρωες μου. Αισθάνομαι ότι η περιγραφή γίνεται επιφανειακά και δεν είναι αυτός ο στόχος. Όσες/οι είδαν την παράσταση το καταλαβαίνουν. Το έργο αφηγείται μια ιστορία ενδοοικογενειακής βίας και πώς οι άνθρωποι κλέβουν ζωτικό χώρο από τους άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το φύλο τους.


Η «Όλγα» που την ερμηνεύει η Καλλιόπη Ευαγγελίδου, αυτό το διάστημα, βρίσκεται σε περιοδεία. Φλώρινα, Αθήνα και συνεχίζει στη Θεσσαλονίκη. Η περιοδεία τελειώνει το Σάββατο 13 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο «Αλέξανδρος».

Σκηνοθετώντας


Πότε ένιωσες την ανάγκη να γράψεις;

… Τι ήταν αυτό που σε έκανε να προτιμήσεις το ρόλο του δημιουργού;


Η συγγραφή είναι ελευθερία. Κάτι που δεν έχει η υποκριτική. Είσαι  δημιουργός όλου του έργου, συνθέτεις την ιστορία, τους ρόλους. Το 2013  έχασα τη μητέρα μου Ελένη. Δεν ξέρω αν ήταν αυτό το γεγονός ή χρόνος ωριμότητας.
Θέλεις να «εξουσιάζεις» τα έργα σου; 
Όχι. Θέλω να μην τα κακοποιούν. Να μην αλλάζουν το κείμενο. Ο τρόπος που θ’ ανέβει μια παράσταση ανήκει στο σκηνοθέτη και αυτό είναι που κάνει, τόσο ενδιαφέρον, το θέατρο. Αγάπη σημαίνει ελευθερία. Θέλω να αγαπάνε και άλλοι τα έργα μου. Οι ηθοποιοί και το κοινό.


Το «ψυχοπαίδι», το θεατρικό έργο, σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να δημιουργεί έντονη αγάπη ως παιδί της ψυχής και γι’ αυτό, ίσως, να υπάρξουν αντιδράσεις και ανταγωνισμός ηθοποιού – συγγραφέα.
Ο ηθοποιός μπορεί να σκεφτεί, « εγώ προσπαθώ και παιδεύομαι με το ρόλο που εσύ δημιούργησες. Μείνε μακριά, τώρα είναι δικός μου!» Μόνο που δε σκέφτεται πως το θεατρικό έργο γι’ αυτό το λόγο γράφτηκε. Για να παιχτεί. Άρα για να φτάσει στον προορισμό του χρειάζεται συνεργασία. Αυτό, λοιπόν, επιδιώκω για τα έργα μου κι όχι να τα εξουσιάζω.


Ποια έργα σου βραβεύτηκαν;


Το «Σόδες και ασπιρίνες»  Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» 3ο βραβείο, 2015, η «Όλγα» Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» έπαινος, 2017, η νουβέλα μου «Ημερολόγιο» UNESCO έπαινος, 2018.

Ο φύλακας των αρχαίων σπόρων -Σέρλοκ Χολμς (θεατρικό έργο του Μιχάλη Κοβανίδη)


Πόσα έργα σου έχουν παιχτεί;

Το « Σόδες και Ασπιρίνες» ανέβηκε το 2015 ανεξάρτητη παραγωγή NEMI art. «Όλγα» ΔΗΠΕΘΕ Σερρών 2017- 18 -19. Για αρκετές σεζόν η παιδική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών ανέβασε δικά μου κείμενα, διασκευές, ιστορίες σχεδόν καινούργιες ή καινούργιες με γνωστούς ήρωες. «Ρομπέν των δασών» 2014, «Πινόκιο» 2016, «Σέρλοκ Χολμς – ο φύλακας των αρχαίων σπόρων»2017, «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες»2018. Ο «Ρομπέν» ανέβηκε άλλες δύο φορές, από τη ΝΕΜΙ art  στη Θεσσαλονίκη και από το Θεατρικό Εργαστήρι Σαντορίνης.΄  Φυσικά υπάρχουν κι άλλα έργα που περιμένουν στο συρτάρι: το «Ντόμινο», «Άντρες, sex και στο βάθος κήπος», «Το μυστικό της μύγας», «Το μαργαριτάρι της φωτιάς», «Η άλλη Ιουλιέτα».        


Δε θέλω να σε φέρω σε δύσκολη θέση αλλά… δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω πως βλέπεις τα ΔΗΠΕΘΕ σήμερα;


Δε με φέρνεις σε δύσκολη θέση γιατί είναι όλα φανερά, πια. Αν οι πόλεις δεν έχουν στόχο και δεν ξέρουν τι θέατρο θέλουν, τα ΔΗΠΕΘΕ ( αλλά και τα Κρατικά θέατρα) είναι χρεοκοπημένα και οικονομικά αλλά και ως παραγόμενο πολιτιστικό προϊόν. Όταν παραδίδονται σε φωστήρες προέδρους και διευθυντές αυτό συμβαίνει!
Δες κάθε ένα θέατρο χωριστά και πες μου.

Κλειστά «μαγαζιά», με εισαγγελείς να ψάχνουν… Πόσες φορές ξεχρέωσαν οι πολίτες την κακή διαχείριση!  Αυτή τη χώρα έτσι την πτώχευσαν, ο καθένας έκανε ό,τι μπορούσε!.. Άλλος με τα εξοπλιστικά, άλλος με την υγεία, άλλος με τον πολιτισμό. Τους πρώτους τους είπανε λαμόγια, τους δεύτερους πολιτιστικούς παράγοντες. Τώρα κλαψουρίζουν, όχι για τα λάθη τους, αλλά γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Ευτυχώς οι «πολιτιστικοί παράγοντες» δεν ήταν υπουργοί άμυνας!

Μιλάμε για άλλη μια χαμένη υπόθεση;


Κάθε άλλο! Η δύναμη είναι δική μας. Δε μιλάμε μόνο για θέατρο αλλά, για τη δημιουργία. Κανείς δε μας το στερεί αυτό. Η δημιουργία είναι επανάσταση.  Αλλιώς θα την πατήσουμε άλλη μια φορά.


Τι θα σου λείψει αν φύγεις από τις Σέρρες;


Λίγοι αγαπημένοι άνθρωποι. Η κοιλάδα που περπατώ τα απογεύματα.


Αυτά είναι η πατρίδα;


Την πατρίδα την έχουμε μέσα μας, είναι πολλά πράγματα, είναι το πρώτο φως!


Μιχάλη μου, νοιώθω πως δεν έχουμε πει τίποτα. Ειλικρινά σε ξαναγνωρίζω και είμαι ενθουσιασμένη. Κι ήθελα να γνωρίσουν κι άλλοι που δε σε ξέρουν, την πολυτάλαντη καλλιτεχνική πλευρά σου.


Εδώ είμαστε για να τα λέμε. Να δημιουργούμε και να τα λέμε. Σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση.                           

                 



                                                                                                         


                                                                  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here