Δε μ’ αρέσει να μιλάω για θανατικά. Δεν είναι και πολύ ευχάριστο θέμα. Ακόμα κι όταν με πιάνει ο φιλοσοφικός οίστρος, μια δυο κουβέντες λέω και σταματάω. Ποιο πολύ μ’ αρέσει να τον σαρκάζω. Και μαζί μ’ αυτόν και τη δική μου ανθρώπινη ματαιότητα. Εκεί οι κουβέντες γίνονται περισσότερες και πιο διασκεδαστικές. Άλλωστε τι είναι ο θάνατος; Ένα φυσικό φαινόμενο, φοβερό και μοιραίο. Ένα άγνωστο ταξίδι, αναπόφευκτο. Και θλιβερό. Όχι για εκείνον που το κάνει. Αυτός δεν έχει ιδέα! Για τους άλλους… που μένουν πίσω προσπαθώντας να διαχειριστούν την απώλεια και συνεχίζοντας το γνώριμο ταξίδι της ζωής.
Όχι, δεν έχω διάθεση για θανατολογία. Ίσα ίσα. Μπήκε ένας καινούργιος μήνας, φέρνοντας μαζί του μια νέα εποχή. Το φθινόπωρο είναι μια μαγευτική εποχή. Γεμάτη δροσερές νύχτες και λαμπερές μέρες που σταδιακά προσθέτουν, χωρίς φειδώ, εκατοντάδες κίτρινες και πορτοκαλί αποχρώσεις ανάμεσα στις πρασιές, στα δέντρα των πεζοδρομίων και στα πάρκα. Επίσης, το φθινόπωρο μπαίνουν νέοι στόχοι. Είναι μια περίοδος ανασυγκρότησης, ελπίδας και υποσχέσεων που δίνει, κυρίως, ο καθένας στον εαυτό του.

Αντιπροσωπεύει…

…, βέβαια, και το ξεκίνημα της φθοράς. Ίσως γι’ αυτό  γυρνοβολάει στο νου μου ο ύπνος ο αιώνιος. Και σ’ αυτή τη βόλτα του αναρωτιέται: Τι σημαίνει ο θάνατος ενός καλλιτέχνη; Και πότε έρχεται;
Δε θ’ ασχοληθώ, αν χάνει το ταλέντο του ή το δρόμο του με τα χρόνια κι αυτό σκοτώνει τον καλλιτέχνη παρόλο που είναι εν ζωή… Δε μ’ έχει χτυπήσει τόσο κατακούτελα η φιλοσοφία. Αυτά με τις παρέες σε ταβερνάκια με μεζέ κι ένα κατρούτσο κρασί. ( Ένα είπα; Ε, καλά, πάνω από ένα). Βιολογικά πεθαίνει όταν σταματούν οι λειτουργίες του οργανισμού του και με απέραντη «θλίψη», σπαρακτικά βιογραφικά και αναδρομικές ιστορίες, τα μέσα ενημέρωσης και οι γνωστοί – παλιοί και νέοι – θρηνούν για τον αβάσταχτο χαμό! Παίρνοντας μερίδιο απ’ τη δημοτικότητά του.
Μετά δεν ξέρω αν συνεχίζει να είναι νεκρός. Γιατί οι κραυγές κι οι οδειρμοί σταματούν απ’ το κουτί της τηλεόρασης και ξανάρχονται, ακριβώς την ίδια ώρα που ήταν το πένθους, τα μπικίνι στις παραλίες κι οι πλάκες σε κάποιον celebrity. Δεν το κρίνω, το διαπιστώνω. Η λύπη εμφανίζονται πάλι, χλιαρά, στην επέτειο θανάτου. Οι μόνοι που συνεχίζουν το πένθος είναι οι λίγοι, ελάχιστοι που πραγματικά τον αγαπούν.
Στην πραγματικότητα…
…ο άνθρωπος που φιλοξενεί τον καλλιτέχνη στο σώμα του, πεθαίνει για πάντα. Άρα, ο καλλιτέχνης, πεθαίνει μία μέρα. Μετά …βρίσκεται κάπου και περιμένει να τον θυμηθούν, πάλι. Γιατί ο καλλιτέχνης, νεκρός ή ζωντανός, πάντα περιμένει την αποθέωση του κοινού.
«Ο καλλιτέχνης ζει μέσα από τα έργα του». Πολύ κοινότοπη έκφραση και πέρα για πέρα αληθινή. Μέσα απ’ τα έργα του εκφράζει τον εαυτό του: τους δικούς του πόθους, τις δικές του ανάγκες, τις δικές του αγωνίες, τις δικές του επιθυμίες… τόσο απλόχερα δοσμένα που κάνει τον κόσμο πιο πλούσιο.
Κι εκεί είναι η ευθύνη του. Αν δε θέλει να «πεθάνει με το θάνατό του”, είναι υποχρεωμένος να προσέχει την πορεία του. Να μην αφήσει την Τέχνη του να γίνει ρουτίνα, να μην κάνει εκπτώσεις στις επιλογές του για τα χρήματα και πολλές άλλες ανθρώπινες αδυναμίες. Αν βρεθούν, έστω, δύο ή τρεις άνθρωποι που μετά το θάνατο του, πουν πως μια συμβουλή ή μια κουβέντα του ή ένα έργο του, σημάδεψε και οδήγησε τη ζωή τους, αυτός ο καλλιτέχνης έχει κερδίσει την αιωνιότητα. Η Τέχνη είναι όπως ο έρωτας. Έχει ένα μυστήριο που δεν ερμηνεύεται. Και ζει παντοτινά. Κι η αιωνιότητα ζητά σαν αντάλλαγμα, την πλήρη υποταγή του καλλιτέχνη, στην Τέχνη του.
Ο μεγάλος καλλιτέχνης δεν είναι της εποχής του, είναι αυτός η εποχή του.
(Γιώργος Σεφέρης 1900 –1971, Έλληνας διπλωμάτης και Νομπελίστας ποιητής)
 

Φωτεινή  Βαμβούκη
Ηθοποιός
artcult.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here