(Leprechaun) Λέπρεκον
Μια και είναι νωρίς για εμφανιστούν οι «ελληνικοί» καλικάντζαροι, ας ταξιδέψουμε λίγο πιο βορινά… ε, όχι και λίγο, αρκετά. Εκεί που εμείς ως Μεσογειακός λαός, το Καλοκαίρι τους θα το λέγαμε Άνοιξη – αν όχι φθινόπωρο. Ας πάμε, μέχρι την Ιρλανδία.
Οι καλικάντζαροι της Ιρλανδίας λέγονται (Leprechauns) Λέπρεκονς. Το όνομα Leprechaun έχει τις ρίζες του στην κέλτικη λέξη luchorpan και σημαίνει «μικρό σώμα». Μη φανταστείτε τίποτα όμορφα παιδάκια. Έχουν καμπουρωτές μύτες και μεγάλα μυτερά αφτιά . Τα Λέπρεκονς ζουν στο δάσος. Όταν αρχίσεις να μιλάς για τον χαρακτήρα τους, ξεχνάς να τελειώσεις: είναι αστεία, ιδιότροπα, μαγικά, φασαριόζικα, λάτρεις της μουσικής και γκρινιάρικα αν τα βάλεις να εργαστούν. Φίλοι των παιδιών και με την πρώτη ευκαιρία αρχίζουν το τραγούδι. Τα Λέπρεκονς είναι εθισμένα στο αλκοόλ –μπύρα για την ακρίβεια- και στα ανέκδοτα που τα ξεφουρνίζουν με μεγάλη ευκολία.
Λέπρεκονς
Το αγαπημένο τους χρώμα είναι το πράσινο και το μαρτυρούν οι φορεσιές τους. Τα ψηλά τους καπέλα, τα  κοστούμια και τα καλοφτιαγμένα παπούτσια τους, είναι διακοσμημένα με μεγάλες χρυσές αγκράφες. Συνήθως έχουν πορτοκαλί γενειάδα. Εκτός απ’ τους γεροντότερους που έχουν άσπρες! Τα Λέπρεκονς, έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Έχουν την ικανότητα να αλλάζουν σχήμα και μέγεθος. Το αγαπημένο τους φαγητό είναι τα φασόλια με πολύ αλάτι και μπαχαρικά.
Είναι έξυπνα και χαρούμενα, αλλά όχι κακόβουλα, όπως, άλλοι καλικάντζαροι. Έχουν τη φήμη ότι δρουν ως μεσάζοντες, μεταξύ πνευμάτων και ανθρώπων. Δεν τους αρέσουν οι μετακινήσεις. Γι’ αυτό όταν βρουν ένα μέρος για να ζήσουν δεν το κουνάνε απ’ κει. Εκτός… κι αν τα κάνουν θάλασσα στην αποστολή τους και πρέπει να αλλάξουν αποστολή.
Η δουλειά τους είναι τσαγκάρηδες.
Οι τσαγκάρηδες του δάσους. Μαστορεύουν τα παπούτσια τους όλη νύχτα αλλά και των νεράιδων γιατί συμμετέχουν, μαζί, σε ολονύχτιους χορούς. Γι’ αυτό πολλές φορές μες στην ησυχία των Ιρλανδέζικων δασών, ακούς ξαφνικά «τακ, τακ, τακ,…». Για τις τσαγκάρικες υπηρεσίες τους, τα Λέπρεκονς πληρώνονται με χρυσάφι. Που το βάζουν σ’ ένα δοχείου που βρίσκεται στο τέλος του ουράνιου τόξου και το φυλάν σαν τα μάτια τους.
Κι αν ποτέ, κάποιος, πιάσει ένα Λέπρεκον, θα πρέπει εκείνο, να του δείξει πού βρίσκεται ο θησαυρός του! Οι ιστορίες λένε για ξυλοκόπους και κυνηγούς που κατάφεραν να πιάσουν Λέπρεκον. Τότε, εκείνο τους υποσχόταν πως θα τους οδηγήσει στο θησαυρό και τους καλούσε να τον ακολουθήσουν στο πυκνό δάσος. Αλλά τους έκανε τόσους γύρους που μέχρι να φτάσουν στην άκρη του ουράνιου τόξου, είχε καταφέρει να εξαφανιστεί! Γι’ αυτό ποτέ κανείς έως τώρα δεν κατόρθωσε να πάρει το θησαυρό τους.

Ωραία…

St._Patrick
… η ιστορία των μικροκαμωμένων ανθρώπων. Είναι, όμως, αρκετά ενδιαφέρουσες αυτές οι φυσιογνωμίες ώστε να διοργανώνεται για χάρη τους γιορτή και να γίνεται ολόκληρη «πράσινη παρέλαση» στις 17 Μαρτίου κάθε χρόνου; Δεν είναι καν Χριστούγεννα.Είναι μία πολιτισμική και θρησκευτική αργία, που παίρνει την ονομασία της από τον Άγιο Πατρίκιο (385-461), τον προστάτη Άγιο της Ιρλανδίας.
Από θρησκευτικής πλευράς, η «St. Patrick’s Day» εξυμνεί τη ζωή και το έργο του Αγίου Πατρικίου, τον θάνατό του και την άφιξη του Χριστιανισμού στην Ιρλανδία. Πολιτισμικά, η ημέρα πανηγυρίζει την ιρλανδική κληρονομιά και κουλτούρα. Οι πιστοί μετά τη θρησκευτική κατάνυξη, φεύγουν απ’ την εκκλησία, ντύνονταν στα πράσινα και ξεχύνονται στα μπαρ και τις παμπ για να πιούν αλκοόλ. Κάθε χρόνο εκατομμύρια άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους χορεύοντας, πίνοντας και ξεφαντώνοντας. Πράσινα καπέλα, πλούσιες περούκες και γιρλάντες. Είναι η γιορτή του κάθε τι ιρλανδικού, από την κουλτούρα μέχρι τα προϊόντα του, καθώς και ένας ύμνος στην Καθολική Εκκλησία.

Μουσική, θέατρο, χορός, κάθε είδους τέχνης και μπάντες σε κάθε γωνιά της Πρωτεύουσας αλλά κι ολόκληρης της Ιρλανδίας. Ολόκληρες πόλεις ζωγραφισμένες με πράσινο, με αποκορύφωμα τη θρυλική  παρέλαση στους δρόμους του Δουβλίνου. Η γιορτινή παρέλαση  στροβιλίζεται σε όλη της τη δόξα και την ευθυμία μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που κάνουν την ατμόσφαιρα της, ξεχωριστή. Η γιορτή διαρκεί ένα τετραήμερο και η μπύρα ρέει άφθονη.

Λίγο ο ερχομός των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, λίγο που μας έχει βγει το όνομα για το λαό μας: «δυο λαλούν και τρεις χορεύουν» και «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη» – όπου Βασίλω, βάλε Έλληνες –  είπα να ασχοληθώ και με άλλους λαούς που παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα.  Εντάξει, όχι τις μισές μέρες του χρόνου… αλλά πιστεύω πως αν τους το επέτρεπε ο καιρός, θα το έκαναν. Και μου ήρθε στο νου η Ιρλανδία και η ημέρα του Αγίου Πατρικίου που μαζί με το γλέντι, έχει και τους γνώριμούς μας, καλικάντζαρους.

Είμαστε τόσο ίδιοι οι λαοί του κόσμου. Η παγκοσμιοποίηση θα έπρεπε να στοχεύει στη σύγκλιση  όσων μας ενώνουν. Κι ότι μας χωρίζει να το κάνουμε γνώριμο και σεβαστό ο ένας στον άλλον. Η παρούσα αποτυχημένη παγκοσμιοποίηση, μας έχει απομακρύνει ακόμα και απ’ τα κοινά μας. Στο όνομα της τρομοκρατίας και στο κυνήγι του κέρδους.
Οι ήχοι των όπλων θα έπρεπε ν’ ακούγεται για ένα και μόνο λόγο που ομολογεί το Δημοτικό τραγούδι «της Δέσπως»:

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν. Μη να σε γάμο ρίχνονται, μη να σε χαροκόπι;

Φωτεινή  Βαμβούκη
Ηθοποιός/ Θ. Συγγραφέας
artcult.gr

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here