«Όταν θα γίνεις  μάνα, θα καταλάβεις», μου έλεγαν όταν ήμουν ακόμα μικρό κοριτσάκι και εγώ πάντα γούρλωνα τα μάτια με μεγάλη απορία και πάντα αναρωτιόμουν…Έκανα κάτι καλό; έκανα κάτι κακό; πάντα ή σχεδόν πάντα κούμπωνε η μαγική έκφραση «…τότε θα καταλάβεις…»(συνήθως συνόδευε το αμάρτημα). Μα τι θα καταλάβω; Tί δεν καταλάβαινα μέχρι εκείνη την στιγμή που θα έπρεπε να γίνω μάνα για να καταλάβω;;
Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η φράση αυτή τάραξε την παιδική μου γαλήνη και με γέμισε απορίες όταν πρωτάρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου εκεί γύρω στα 8.
Παραμονές Χριστουγέννων και η ώρα για τα κάλαντα είχε επιτέλους έρθει.  Ήταν και άλλες οι εποχές τότε, και την λαχταρούσαμε την στιγμή. Πάντα είχαμε καλή διάθεση και όρεξη σαν παρέα  και το οργανώναμε πολύ καλά. Ξεχυνόμασταν σε όλη την γειτονιά, τετράγωνο τετράγωνο, πολυκατοικία πολυκατοικία, ξεκινούσαμε το πρωί και σταματούσαμε νωρίς το μεσημέρι. Ίσως και να το παρακάναμε λίγο, αλλά να λίγο η καλή παρέα λίγο το χαρτζιλίκι, λίγο η ελευθερία που νοιώθαμε, ήταν συναρπαστικό!! Κάπως έτσι ξεκίνησε εκείνη η μέρα και από την πολύ χαρά και το πολύ χαρτζιλίκι πήγε η ώρα 4 το απόγευμα και εγώ «τα έλεγα ακόμα…» Αναστάτωση στο σπίτι, κινητά τότε δεν υπήρχαν, πήγε το μυαλό στο κακό. Η γυναίκα που με μεγάλωσε, η γιαγιά μου, έβαλε με το νου της τα χειρότερα… «κάτι κακό συνέβη στο κορίτσι μου, μου το αρπάξανε» .
Γύρισα σπίτι αποκαμωμένη αλλά  ευχαριστημένη.
«Πήγε φανταστικά αναφώνησα, είμαι πολύ χαρούμενη!!!»  Το τι ακολούθησε μπορείς να το φανταστείς, καυγάς μεγάλος. Παραλίγο να την χάσω την γιαγιά μου εκείνη την μέρα… Μέχρι να συνέλθει έκανα αμάν και πως!!! Η όλη σκηνή έκλεισε με ένα ειλικρινές συγνώμη για την αργοπορία  και την ανωριμότητα, αυτό από την δική μου πλευρά.  Και η άλλη πλευρά έκλεισε το θέμα με την φράση «όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις..»
Και πάλι δεν πήρα το μήνυμα, αλλά κάπως με βάρυνε… «κάτι δεν πιάνω, σκέφτηκα, αλλά ανακουφίστηκα στην σκέψη ότι δεν έκανα δα και κάνα έγκλημα…»
Έκτοτε το άκουσα ξανά και ξανά και σε άλλες στιγμές και από την μάνα μου και από τις μαμάδες των φιλενάδων μου κτλ κτλ. Μου ακουγόταν βαρύγδουπο και υπερβολικό,  ιδιαίτερα στα χρόνια της εφηβείας.  «Σιγά μωρέ, λέγαμε στις κουβέντες μας» , «βαριές κουβέντες μαμάδων»… Το συμπέρασμα που έβγαινε τότε κατά κοινή ομολογία: «υπερβολές». Το εκλαμβάναμε σαν προειδοποίηση ή σύσταση  ίσως, όταν τα πράγματα ξέφευγαν λίγο…έτσι για να γίνει η επαναφορά στις αρχικές παραδοσιακές οικογενειακές εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Ενοχικό; Βαρύ; Υπερβολικό; Ήταν πράγματι τόσο όσο νομίζαμε τελικά; Τώρα που έχουμε περάσει στην άλλη πλευρά, αυτή του γονιού, αλήθεια πώς μας ακούγεται; Σαν απειλή, σαν προειδοποίηση στα παιδιά  ή απλά ένας τρόπος να εξωτερικεύσουμε το άγχος μας ως μάνες;

μανα

Οι καιροί άλλαξαν πολύ από τότε η ατάκα όμως καλά κρατεί. Την έχω ακούσει από μαμάδες  παρατηρώντας με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την έκφραση των παιδιών…  Προσωπικά, δεν μου αρέσει καθόλου να την χρησιμοποιώ (αν και για να είμαι ειλικρινής μου έχει ξεφύγει κάνα δυο φορές, δυστυχώς!). Νομίζω  ότι μπορεί να τα «βαρύνω», ή ακόμα να ακουστεί και σαν απειλή και να φοβηθούν ότι κάτι κακό θα τους συμβεί όταν και αυτά θα γίνουν μάνες. Δεν είναι όμως έτσι… σε καμία περίπτωση.
Η μητρότητα δεν έχει εγχειρίδια χρήσης και δεν διδάσκεται.Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Η κάθε μάνα θα λειτουργήσει με το μοναδικό δικό της ένστικτο και πάντα προς το συμφέρον του παιδιού της. Σαφώς ο τρόπος διαφέρει και  καμιά φορά, μπορεί να έχουμε ένα -παραπάνω- τόνο υπερβολής (δικαιολογημένα …μάνες είμαστε..!!!)

 

Σε κάθε περίπτωση,η μητρότητα είναι συνυφασμένη  με την αγάπη, την φροντίδα και την προστασία. Συναισθήματα τόσο έντονα που ποτέ δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν και ότι θα αξιωθείς να νοιώσεις. Τελικά μόνο όταν γίνεσαι μάνα, τότε πραγματικά  καταλαβαίνεις…
 
Κατερίνα Δημοπούλου
keepitsimplelifeisjustajourney

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here