Παυλίνα Μάρβιν
Η Παυλίνα Μάρβιν γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα, μεγάλωσε όμως στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε ιστορία και κάνει τη διδακτορική της εργασία σχετικά με την εθνική πολιτική βιβλίου. Μελέτησε ελληνική και ευρωπαϊκή ποίηση στο διετές εργαστήρι του Ιδρύματος Τάκη Σινόπουλου. Συνάντησε τα λαϊκά παραμύθια μέσα από τα εργαστήρια  της Αγνής Στρουμπούλη. Ακολούθησε την εκπαίδευση εμψυχωτών στο εργαστήρι της Κόκκινης Κλωστής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Τεφλόν. Ανήκει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Άνω Κάτω Τελεία(ΑΚΤ): Σημεία για το βιβλίο και την ανάγνωση. Εμψυχώνει εργαστήρια λογοτεχνικών και θεατρικών πειραμάτων και συνδημιούργησε  την Κοιν.Σ.Επ. «Τώρα Παίζουμε». Εργάζεται στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, στην οργάνωση της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης καθώς και της ελληνικής παρουσίας σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίου στο εξωτερικό
  • «Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου» Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε το 2017 απ’ τις εκδόσεις «Κίχλη». Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο αυτό.
Είναι το πρώτο μου βιβλίο. Ίσως δίνει μια ευκαιρία να γνωρίσει κανείς μια «μάγισσα» του 17ου αιώνα και να δει αν τον αφορά κάτι από την ιστορία της, την απολογία, την εκτέλεσή της. Ή να σκεφτεί αν οι απανωτές ταφές του ίδιου νεκρού σώματος είναι ικανές να αναστρέψουν ή έστω να μπερδέψουν τον θάνατο. Θέλω να πιστεύω πως πρόκειται για βιβλίο που ανοίγει τέτοιες δουλειές. Είναι αλήθεια πως με αυτό το βιβλίο συστήνομαι στον εαυτό μου. Αυτό δεν αφορά κανέναν, αλλά χωρίς αυτό δεν θα μπορούσαν να γίνουν τα άλλα.
  • Ποιο σχόλιο, αρνητικό ή θετικό, που αφορά τη δουλειά σου έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη σου;
    Την πρώτη φορά που έδειξα στους γονείς μου δημοσιευμένα ποιήματά μου, ο πατέρας μου είπε: «Φταίω εγώ που νιώθεις έτσι;».
  • Ζούμε στην εποχή των Social Media. Σε πιο βαθμό πιστεύεις ότι τα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης βοηθούν στην προώθηση της δουλειάς κάθε νέου συγγραφέα; Εσύ τα χρησιμοποιείς;
Τα χρησιμοποιώ. Δεν υπάρχουν τρόποι με τους οποίους να μπορούμε εύκολα, έγκαιρα και συστηματικά να ενημερωνόμαστε για τα λογοτεχνικά γεγονότα που συμβαίνουν στην χώρα μας. Ίσως τα social media να είναι η καλύτερη πηγή. Μου αρέσουν και για άλλους λόγους, και δύο από αυτούς είναι το παιχνίδι και το ελεύθερο πεδίο που δίνουν για στιγμές αποχαύνωσης.
  • «Το πιο τρελό πράγμα που κάνω είναι η εμμονή μου στο αδύνατο». Θέλεις να μας το εξηγήσεις τι είναι αυτό που σε ωθεί να επιμένεις στο αδύνατο;
Εγώ το είπα αυτό; Το αποσύρω  –είναι πολύ γενικό. Αφήστε που υποψιάζομαι πως εμμέσως προσπαθούσα να αποφύγω κάτι που ήταν δυνατό.
  • Τι καλό μας ετοιμάζεις για τη συνέχεια;
Πως ξέρετε πως είναι καλό;  Αυτό που κυρίως με απασχολεί τη δεδομένη στιγμή είναι η ιστορία του Ιβάν Ισμαήλοβιτς. Προσπαθεί να διαγράψει την πορεία του μέσα στο σκοτάδι, και έχω την πίστη πως θα φτάσει εκεί που χρειάζεται, αλλά δεν ξέρω πότε. Υπάρχει ακόμη ένα βιβλίο με εικοσιοκτώ σονέτα για την πολυκατοικία όπου έζησα δέκα χρόνια, καθώς και ένα παραμύθι για την έννοια της κηδείας. Θα βρουν κι αυτά τον δρόμο τους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here