υπερηφάνειας
Μήνας pride, λοιπόν, ο Ιούνιος· σε απλούστατη μετάφραση, μήνας υπερηφάνειας. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, μήνας υπερηφάνειας σεξουαλικότητας, όποιου είδους κι αν είναι η τελευταία, χωρίς ντροπή ή ενδοιασμούς. Δείγμα αυτής της υπερηφάνειας, σε περίπτωση που δεν έχετε ήδη ενημερωθεί, αποτελούν οι pride parades, οι παρελάσεις υπερηφάνειας δηλαδή, που οργανώνονται σε μία πληθώρα χωρών ανά τον κόσμο. Με αφορμή την έμμεση παρακολούθηση μίας τέτοιας παρέλασης – μέσα από φωτογραφίες, βίντεο, αλλά και δημοσιογραφικά άρθρα- θα προσπαθήσω να απαριθμήσω τις δικές μου σκέψεις αλλά και τον σκεπτικισμό μου αντίστοιχα ως προς αυτού του είδους το φαινόμενο.
Στις 28 Ιουνίου 1969, στο gay bar Stonewall Inn στη Νέα Υόρκη, πραγματοποιήθηκε μία επίθεση από βαριά οπλισμένους άντρες των ειδικών δυνάμεων, με το πρόσχημα της παράνομης πώλησης αλκοόλ εντός του καταστήματος. Ακολούθησαν περιστατικά βίας, ενώ μέχρι και έναν μήνα αργότερα, σημειώνονταν ακτιβιστικές κινήσεις εκ μέρους της LGBT κοινότητας – με σκοπό την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, αλλά και της προσωπικής τους ασφάλειας και ακεραιότητας, καθώς την εποχή εκείνη παρατηρούνταν συχνές επιθέσεις αλλά και τακτικά περιστατικά κοινωνικού αποκλεισμού σε βάρος ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφυλων και τρανς ατόμων.
Αρκετές δεκαετίες αργότερα, φαίνεται ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει.  Ο προσωπικός μου προβληματισμός είναι ο εξής: πώς μπορούμε να εστιάζουμε σε event και διοργανώσεις όπως το pride parade, αντί να εστιάζουμε στο πραγματικό πρόβλημα που διχάζει ολοένα και περισσότερα δείγματα κοινωνιών ανά τον κόσμο; Το πρόβλημα της ομοφοβικής συμπεριφοράς φαίνεται ότι μας εμποδίζει από το να σκεφτούμε το αληθινό ζητούμενο του μήνα υπερηφάνειας και των αμέτρητων παρελάσεων: την ισότητα.
Λέγοντας την λέξη ισότητα, μεταφέρομαι πολύ γρήγορα σε έναν ακόμα συνειρμό: τι εννοούμε ισότητα; Ισότητα στον χώρο εργασίας· ισότητα στην δυνατότητα υιοθεσίας παιδιού και δημιουργίας οικογένειας· ισότητα στις δυνατότητες κοινωνικής εξέλιξης. Θα μπορούσα να συνεχίσω για αρκετές ακόμη σειρές,με αρκετές ακόμη άνω τελείες, αλλά υπάρχει και μία ακόμα έννοια της λέξης ισότητα την οποία φαίνεται ότι συχνά αφήνουμε στην άκρη– και όχι ασυνείδητα. Ισότητα σημαίνει να μπορεί ο φίλος μου να κρατάει το χέρι του αγοριού δίπλα του μπαίνοντας στο μετρό, χωρίς τον επικείμενο καταιγισμό σχολίων και βλεμμάτων από τους υπόλοιπους επιβάτες. Ισότητα σημαίνει να μπορεί εκείνο το ζευγάρι κοριτσιών να δώσει ένα φιλί στη μέση της πλατείας – χωρίς να αποτελεί θέαμα για κάποιον τυχαίο περαστικό. Ισότητα σημαίνει να μπορεί η συνεργάτιδά μας να εκφράσει ανοιχτά την έλξη της για το αντίθετο και για το ίδιο συγχρόνως φύλο, χωρίς να «προκαλεί».
Για μένα, όλα αυτά είναι ισότητα. Ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος εάν εστιάζαμε έστω και ελάχιστη από την ενέργειά μας στον εαυτό μας- και όχι στο τι είναι και στο τι θέλει να είναι ο διπλανός μας. Πρόσφατα, σε ένα post το οποίο πραγματευόταν το θέμα του μήνα υπερηφάνειας, ξεχώρισα τη φράση «Οι ημέρες του pride month, πρέπει να είναι ημέρες ενημέρωσης, όχι παρέλασης», και συμφωνώ απόλυτα. Φαίνεται πως αγνοούμε το γεγονός ότι ο συνάνθρωπός μας έχει δικαίωμα στην αγάπη, στην αποδοχή και στην μαγεία της ελεύθερης επιλογής, όπως ακριβώς και εμείς, ανεξάρτητα από την φύση της σεξουαλικότητάς μας ή το φύλο του συντρόφου μας.
Να γιορτάσουμε, να φωνάξουμε και να πονέσουν τα μάγουλά μας από τα πολλά χαμόγελα, όταν θα καταλάβουμε ότι έχουμε όλη την δυνατότητα να είμαστε περήφανοι για αυτό που πραγματικά είμαστε, χωρίς να μας παρεξηγούν οι άνθρωποι γύρω μας . Όταν θα σταματήσουμε να επικρίνουμε τους υπόλοιπους και να δαχτυλοδείχνουμε καθετί που μας φαίνεται διαφορετικό από αυτό που είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, έχουμε μπροστά μας ένα δρόμο αυτοκριτικής, γνώσης και πάνω απ’όλα… υπερηφάνειας.

 

Μαρία Στεφιάδου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here