Άντρες σε γυναικείους ρόλους. Σαίξπηρ 1660

Τι συμβαίνει με το χώρο του θεάτρου; Έχω την αίσθηση πως το έχουν εγκλωβίσει οι ίδιοι οι ηθοποιοί χωρίς να του δίνουν λύσεις. Πραγματικές λύσεις που θ’ ανάσαιναν κι εκείνοι μαζί του. Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια από μια συνέντευξη του αξέχαστου Μίμη Φωτόπουλου:
«… Το καλοκαίρι του ’41 μαζευόμαστε ο Λεμός, η Γιατρά, η Γαρμπή, ο Χαραλαμπίδης, η Μεταξά, ο Καλλίδης, η Φανή Νικολαΐδου, ο Φύριος, ο Πούντας, εγώ και μερικοί άλλοι και στήνουμε τη σημαία μας στη “Νανά”, έναν κινηματογράφο της οδού Βουλιαγμένης. Παίζουμε οι αθεόφοβοι, όλο το καλοκαίρι μέσα στα πρώτα… σκιρτήματα της πείνας, 52 έργα όλων των ειδών και ποιοτήτων. Κατά μέσο όρο τέσσερα έργα τη βδομάδα -από “Δύο ορφανές” μέχρι “Οθέλλο”. Και τα βράδια, μετά την παράσταση, φεύγαμε μισοβαμμένοι και τρέχοντας πριν σταματήσει η κυκλοφορία. Έκανα τη διαδρομή από οδό Βουλιαγμένης – Πευκάκια σε είκοσι λεπτά. Φυσικά με τα πόδια. Γι’ αυτό λέω ότι το “τζόκινγκ” είναι κατοχική εφεύρεση».

Άφησα …

Μίμης Φωτόπουλος

… ατόφιο το κείμενο γιατί είναι ευφυές κι έχει ένα πικρό χιούμορ που διακρίνεται η σοφία, αυτού, του ταλαντούχου ηθοποιού. Αλλά το σημαντικό στη προκειμένη περίπτωση είναι το σημείο που μιλάει για τη μάζωξη των ηθοποιών στη δύσκολη εποχή της κατοχής, ώστε να μπορέσουν να «δουλέψουν». Πολλοί μαζί για να βγει, έστω, ένα ελάχιστο μεροκάματο και να επιβιώσουν. Γιατί αυτό ήξεραν να κάνουν: να παίζουν. Σήμερα μαζεύονται δύο ηθοποιοί, τρεις, θες τέσσερις; Κάνουν μια παράσταση αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου κειμένου – αφού είναι πολλοί που υπογράφουν συγγραφείς – και συνήθως κόβουν ελάχιστα εισιτήρια. Και μη μιλήσω για σκηνικά -από ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Και τη σκηνοθεσία την κάνουν… μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτό, απαξιώνεται όλη η λειτουργία του θεάτρου.  Καμιά σκηνοθετική άποψη, καμιά σκηνογραφία, ρούχα απ’ την γκαρνταρόμπα μας, φωτισμοί ότι να ’ναι… Αλλά τους καμαρώνουν οι φίλοι τους.

Μια καλύτερη …

Κλασσικό Θέατρο της Ιρλανδίας

… σκέψη, ίσως, οδηγήσει σε έναν μεγάλο θίασο με τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές. Γιατί να συντηρούν μικρές ομάδες τόσους  χώρους που ονομάζονται  «θέατρα», είτε πληρούν τις προδιαγραφές, είτε όχι. Και μάλιστα συχνά με ποσά, αντιστρόφως ανάλογα των παροχών που προσφέρουν; Πόσο δύσκολο είναι να μαζευτούν δώδεκα, δεκαπέντε άνθρωποι (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, μουσικοί) που αγαπάνε το θέατρο και να ξεκινήσουν μερικές καλές δουλειές; Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι κάνουν κι άλλες δουλειές για να ζήσουν και να πληρώνουν τις θεατρικές τους υποχρεώσεις. Αν τις πληρώνουν όλοι μαζί θα είναι για όλους πιο εύκολο. Η ισχύς εν τη ενώσει. 

Έχουμε…

… περάσει σε μια άλλη εποχή για το θέατρο. Το αφόρητο βάρος, εδώ και δέκα χρόνια, που έχει φορτωθεί στις πλάτες του λαού μας, σας καλλιτέχνες το βιώνουμε. Και βιώνουμε ξεχωριστά το ίδιο βάρος, στις πλάτες του καθενός από εμάς. Με αποτέλεσμα να το αισθανόμαστε ακόμα πιο δυσβάστακτο. Είναι απόλυτα κατανοητό να προσπαθεί ο καθένας να εκφράσει αυτό τον πόνο με ένα έργο που εμπνεύστηκε. Αλλά, ιδιαίτερα αυτή την εποχή,  τα κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου είναι πραγματική σωτηρία: «ακονίζουν» το πνεύμα, το ήθος, βοηθούν τα εκφραστικά μέσα του ηθοποιού, τον «εθίζουν» στα μεγάλα και στα σπουδαία και κυρίως απαιτούν και του διδάσκουν να απαιτεί απ’ τον εαυτό του: εργατικότητα και πειθαρχία. Και είναι έργα με πολλούς ρόλους που ευνοούν τη δημιουργία ενός μεγάλου θιάσου.

Το θέατρο είναι το πρόσωπο της εποχής του. Ήδη γράφετε η ιστορία του. Και το αγαπάμε πολύ για να τ’ αφήσουμε, χωρίς, μια «συγκλονιστική» ιστορία.

Ο διανοούμενος λέει κάτι απλό με δύσκολο τρόπο. Ο καλλιτέχνης λέει κάτι δύσκολο με απλό τρόπο.
(Charles Bukowski, 1920-1994 , Αμερικανός συγγραφέας)


Προηγούμενο άρθρο4 Διαφορέτικοι παιδότοποι για γονείς και παιδιά!
Επόμενο άρθροΤι θα φορέσουν τα ζώδια την ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου;
Γεννήθηκα κάποιον Ιούλιο στην Αθήνα. Λάτρεψα από νωρίς το Θέατρο και κατόπιν το γιο μου. Σπούδασα στη δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έκανα κι ένα πέρασμα απ’ τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα της Θεατρολογίας και άρχισα να δουλεύω: στο θέατρο ως ηθοποιός, στα πάρτυ ως κλόουν, να διδάσκω υποκριτική σε ιδιαίτερα μαθήματα, να κάνω μαθήματα ορθής ανάγνωσης και εκφοράς του λόγου, να γράφω θεατρικά έργα και να παίζονται σε σκηνές της Αθήνας, να σκηνοθετώ, να δουλεύω στο Αθηναϊκό παιδικό κανάλι «smile» για 5 χρόνια, εμπρός και πίσω απ’ την κάμερα… ουφ! Κουράστηκα! Γι’ αυτό και ίδρυσα το Θεατρικό εργαστήρι «Art Cult theatrical studies» με 17 σεμινάρια θεάτρου, αυτοσχεδιασμού και δημιουργικής γραφής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here