Προσωπικά το παραδέχομαι αλλά, είναι καιρός να το παραδεχτούμε όλοι μας. Τα σημερινά παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας είναι πολύ πιο έξυπνα απ’ ότι ήταν στη δική μου γενιά – δεν πάω παραπίσω γιατί τότε η σύγκριση θα ήταν δραματική. Δε με νοιάζει το «γιατί» είναι πιο έξυπνα. Ναι ξέρω. Για να δικαιολογήσεις την καθυστέρησή σου θα μου πεις: τους δίνουμε περισσότερη προσοχή, έχουν μεγαλύτερη πληροφόρηση, οι υπολογιστές, θα φτάσεις μέχρι τον πόλεμο και μπούρου, μπούρου…  Δεν ανήκω στην ψυχιατρική κοινότητα για να το αναλύσω. Το θέμα είναι η συγκεκριμένη διαπίστωση και παραδοχή της.
Οι περισσότεροι λένε «εμείς όταν ήμασταν νέοι…» και «στα χρόνια μου…» ή «η γενιά μου εμένα…». Η γενιά σου εσένα, τι; Η γενιά σου αν ζούσε σήμερα, θα έκανε ότι κάνει, ο κάθε νέος, σήμερα. Ήρθε ο καιρός, να κατεβάσουμε, επιτέλους, το σημαιάκι με τα άλλοθι, των δυσκολότερων αλλά, καλύτερων εποχών. Γενικά τα σημαιάκια καταργήθηκαν αν θυμάσαι. Εποχές ήταν και πέρασαν. Κι ευτυχώς που πέρασαν κι εξελιχθήκαμε. Κι η μάνα μου καλόμαθε εμένα κι εγώ καλόμαθα το παιδί μου. Όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει. Κι όπως σου έλεγα, έγινε πολύ πιο έξυπνο από μένα.  Αλλά δε μιλάω, ούτε για τη γενιά του παιδιού μου.
Αφορμή για όλη αυτή τη φλύαρη σκέψη ήταν μια ιντερνετική συζήτηση που με εξήρε, όταν μη καταλαβαίνοντας την ουσία της, κοίταξα την πρώτη πρώτη ερώτηση:
Πώς θα γίνω διάσημη ηθοποιός;
Προερχόταν από ένα κορίτσι 15 ετών. Ζητούσε πληροφορίες από άγνωστους ανθρώπους όλων των ηλικιών και επαγγελματικών κλάδων, στο καυτό, αυτό, ερώτημα. Θυμήθηκα τον εαυτό μου στην ηλικία της.  Εγώ, τότε, αγωνιούσα να γίνω ηθοποιός. Το, αν θα γινόμουν διάσημη δεν με απασχολούσε. Ήταν περισσότερο από σίγουρο… Ηθοποιός έγινα. Όσο αφορά την υπόθεση της διασημότητας, παρέμεινε στη σιγουριά των 15 χρόνων μου.
Γι’ αυτό σου λέω πως τα παιδιά είναι πιο έξυπνα, σήμερα. Σκέφτεται η πιτσιρίκα: μανάβηδες, μπακάληδες, αγράμματοι, μποντιμπιλνταράδες,  νικητές τάλεντς σόου…ε… πως λέγονται αυτοί που ασχολούνται με το ίνσταγκραμ;… τέτοιοι, κάθε καρυδιάς καρύδι γίνονται ηθοποιοί… δε θα γίνω εγώ; Το «διάσημη» πως θα μου προκύψει! (Που να το σκεφτώ εγώ, το τούβλο, στα δεκαπέντε μου).
Οι απαντήσεις που έδωσαν οι άγνωστοι στην αγωνιούσα μικρή ήταν πολύ καθοδηγητικές. Κάποιες είχαν μεγάλη ανάλυση και ήταν πολύ αισιόδοξες, τύπου:
> Μπορείς να πας με την έγκριση των κηδεμόνων σου, να παίξεις για αρχή στην Ελληνική τηλεόραση και αργότερα να πας στην Αμερική που υπάρχουν σχολές για ηθοποιούς! Μέχρι τότε για να γίνεις διάσημη και αγαπητή σε όλους, μπορείς να αξιοποιήσεις ένα ταλέντο σου, για παράδειγμα το τραγούδι. Αν έχεις ωραία φωνή μπορείς να βγάλεις δίσκους. Ξέχασα να σου πω, πως μπορείς να παίξεις σε θέατρο! Επειδή είμαι και εγώ έφηβη σε καταλαβαίνω μιας και έχουμε το ίδιο όνειρο! Σου εύχομαι κάποια μέρα να γίνεις διάσημη ηθοποιός!
> Πρώτα πρώτα να πει στους γονείς σου ότι θες να ασχοληθείς με αυτά τα επαγγέλματα και εκείνοι σίγουρα θα σε βοηθήσουν και θα απευθυνθούν στους κατάλληλους! Ίσως να χρειαστεί να πας σε μια δραματική σχολή και ταυτόχρονα σε κάποιον που να σου κάνει ασκήσεις φωνητικής! βέβαια αυτά τα επαγγέλματα κάνουν καριέρα και μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό. Εύχομαι να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου!
Η αισιόδοξη προοπτική των πραγμάτων, μπορεί να μην έκανε την αθώα νεάνιδα, διάσημη. Έχω την αίσθηση, όμως, πως την έκανε να χαμογελάσει και να νοιώσει ότι αυτό που αισθάνεται και θέλει, το αντιμετωπίζουν κι οι άλλοι, εξίσου σοβαρά μ’ εκείνη. Δεν έχει παρά να το πει στους γονείς της και να συμφωνήσουν. Αφού είναι μικρή για Δραματική σχολή, θα κάνει μαθήματα φωνητικής και γιατί όχι, θα αρχίσει να τρέχει στα γραφεία κάστινγκ για να κάνει δοκιμαστικά. Στα δέκα σήριαλ, τουλάχιστον τα μισά, έχουν παιδιά. Κι αφού γίνει διάσημη στην ενδοχώρα, θα φύγει για σοβαρές σπουδές στην Αμερική. Μετά δε θα τη σταματάει τίποτα.
Έλα ντε…
… που η απελπιστικά σκληρή πραγματικότητα δεν άργησε ν’ ανοίξει το στόμα της. (Λες και αν δε μιλούσε, θα κάλυπταν βατράχια τον τόπο, όπως, τότε παλιά, στην Αίγυπτο).
Με απλές συμβουλές τύπου:
> Α, στην εφηβεία, λίγο δύσκολο , εκτός αν έχεις κονέ …………
> Κοίτα μάθε κάνα γράμμα, να βρεις καμιά δουλειά της προκοπής & άσε τις βλακείες
Και το τελικό χτύπημα
> Κόψε τις μαλακίες…
Βάζω στοίχημα πως το κορίτσι, ακόμα, ψάχνει στο λεξικό για να ανακαλύψει βρισιές που δεν γνωρίζει. Και με απύθμενη ευχαρίστηση να τις ξεφωνίσει σαν αντιγύρισμα στις συμβουλές τους. Εγώ, πάντως, αυτό θα έκανα.  Κι αν δεν έβρισκα βρισιές, θα έψαχνα να βρω  – ακουστικά – περίεργες λέξεις και θα τις έλεγα σαν να τις φτύνω πάνω τους:  Ασκαρδαμυκτί, πομφόλυγες, φληναφήματα, φλύκταινα και άλλα τέτοια.
Αν περιμένεις να δώσω, εγώ, κάποιες συμβουλές είσαι γελασμένος. Πρώτον γιατί δεν υπάρχουν και δεύτερον… γιατί, ακριβώς, δεν υπάρχουν. Αν είσαι παιδί διάσημου, είσαι ήδη διάσημος και το εκμεταλλεύεσαι, όπως, επιθυμείς. Αν δεν είσαι και να ήξερα το μυστικό, θα το είχα εφαρμόσει σε μένα… κι επίσης, δε θα στο έλεγα. Ε, πόσοι διάσημοι θα μαζευτούμε; Ένα «τσιτάτο» λέω πάντα κι όποιος θέλει το συγκρατεί: κανένας δεν είναι πιο έξυπνος από σένα. Κανένας, κανένας, κανένας. Αλλά για να καταλήξεις να είσαι, εσύ, σίγουρος γι’ αυτό… διάβαζε. Επέτρεψε στο μυαλό σου να τραφεί σωστά και να ταξιδέψει. Όξυνε το νου σου κι απέκτησε κριτική σκέψη. Καλλιέργησε τη θέληση, την αισιοδοξία, την ελπίδα και το ήθος σου. Και μην περιμένεις από τους άσχετους στο διαδίκτυο, σοβαρές απαντήσεις. Ανακάλυψέ τες, μόνος σου.
Οι άνθρωποι που διαβάζουν είναι περισσότερο πολιτισμένοι κι έχουν μεγάλη κοινωνική αποδοχή. Όταν δεν έχεις γνώση, δε δικαιούσαι να έχεις γνώμη.
Πλάτων(427 π.Χ. – 347 π.Χ.) αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
Φωτεινή Βαμβούκη
Ηθοποιός
artcult.gr

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Διέπρεψες και πάλι. Πού να βρω ρωγμή για αντίδραση. Θα σου δώσω όμως, το διήγημά μου Ο ΘΥΡΕΟΣ. Ανήκει στην ενότητα «Από την φύση και τα ανθρώπινα», των διηγημάτων ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΕΙΑΣ ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ, 2014.
    Ο ΘΥΡΕΟΣ
    Η μελέτη είναι η κύρια πηγή από όπου ο άνθρωπος μπορεί να τροφοδοτεί αδιάλει πτα το ποτάμι των γνώσεών του. Το μεγάλο αυτό μυστικό μου το εμπιστεύτηκε ο Μπαμπάς μου, κάποτε, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου.
    Μία καθηγήτρια του γυμνασίου με πληροφόρησε ότι το ποτάμι πλαταίνει όσο πλουτίζω την θεματολογία μου.
    Στο Κόμμα έμαθα ότι η αξία βρίσκεται στο βάθεμα του ποταμιού και ότι το βάθε μα εξασφαλίζεται με την εντρύφηση στην ιδεολογία μας.
    Εγώ, να σας πω την αλήθεια μου, νωρίς-νωρίς κατάλαβα ότι τα μυστικά του Μπα μπά μου ήταν ίδια και απαράλλαχτα με τα μυστικά των Μπαμπάδων όλου του κός μου, αλλά, η φιλοδοξία μου να ξεχωρίζω, σε κάτι, από τους άλλους ανθρώπους, με υποχρέωνε να δουλεύω αγόγγυστα στο αντλιοστάσιο της μελέτης. Όταν, όμως, ανακάλυψα ότι το βάθεμα είναι αντιστρόφως ανάλογο με το πλάτεμα, αποφάσισα να αντικαταστήσω την μελέτη με ένα χρώμα. Ένα χρώμα, το οποίο να χαρακτηρί ζει τον προσωπικό μου θυρεό.
    Το σοβαρότερο κριτήριο για την επιλογή ενός προσωπικού χρώματος, έκανα την πρώτη σκέψη, είναι η αναφορά στην ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία υλοποιεί τα φίλαθλα ιδεώδη μου. Η διακήρυξη της επιλογής μου στο ποδοσφαιρικό ζήτημα, σκέφτηκα, προβάλλει ταυτόχρονα τις ρίζες μου (με έμφαση στην τοπική σημασία του όρου) και την φιλοσοφική αντίληψη μου για την άθληση. Όταν όμως, σε δεύ τερη σκέψη, θεώρησα ότι είναι απαραίτητο να γίνεται αμέσως αντιληπτή, από κάθε φίλο και εχθρό, η κομματική μου τοποθέτηση, οδηγήθηκα στην ανάγκη να διαλέξω ανάμεσα στην αλλαγή και τη διχρωμία, καθότι, η μία επιλογή ήταν βαμ μένη πράσινη και η άλλη κόκκινη. Το δίλημμα ήταν σοβαρό επειδή, η αλλαγή θα δυναμίτιζε τη συνέπεια της προσωπικότητάς μου και η διχρωμία θα την δίχαζε.
    Τότε ήταν που αποφάσισα να εμπιστευτώ τη διακόσμηση του θυρεού μου στα αισθητικά μου κριτήρια.
    Το χρώμα που είχα διαλέξει ήταν θαυμάσιο. Φυσικά, ήταν το αποτέλεσμα της μείξης διαφόρων χρωμάτων στα οποία, εγώ μόνος μου, είχα καθορίσει τις ανα λογίες τους. Το γεγονός ότι συγγενείς και φίλοι δε συμφωνούσαν με το γούστο μου και, επιπλέον, δεν μπορούσαν να το ονοματίσουν (με κάποιο από τα γνωστά τους ονόματα χρωμάτων) δεν με ενοχλούσε καθόλου. Εγώ ήμουνα τόσο ευχαρισ τημένος από την αποκλειστικότητα της σύνθεσής μου, που δεν αισθανόμουνα την ανάγκη της ονοματοδοσίας του και, περιττό να το λέω, απέρριπτα τα τετριμμένα γούστα τους.
    Θα έφτανα ευτυχισμένος για την ομορφιά του θυρεού μου –το στίγμα που με ξε χώριζε από τους άλλους ανθρώπους- στα βαθιά γεράματα αν, στο μεταξύ, δεν είχε ξεπηδήσει η ανάγκη να αποκτήσω δίπλωμα οδηγού αυτοκινήτων. Στην σχετική διαδικασία, ο οφθαλμίατρος ανακάλυψε ότι πάσχω από δυσχρωματοψία.
    Όταν, κάποτε, ξεπέρασα τον κλονισμό από την επιστημονική αμφισβήτηση του αισθητικού κριτηρίου μου, είχα ήδη υιοθετήσει τη φιλοσοφία των μερμηγκιών.
    Σήμερα, απολαμβάνω τη γνώση ότι το στίγμα μου επαναλαμβάνεται στην νιοστή, κάθε φορά που λέω «καλημέρα» στον άνθρωπο που παιδεύεται δίπλα μου.

    • «Η μελέτη είναι η κύρια πηγή από όπου ο άνθρωπος μπορεί να τροφοδοτεί αδιάλειπτα το ποτάμι των γνώσεών του». Ακριβώς. Μας κάνει πιο δυνατούς και την ιδιαιτερότητά μας πλεονέκτημα. Σ’ ευχαριστώ για το όμορφο απόσπασμα του Θυρεού. Σ’ ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here