πυρκαγιές

Μια εβδομάδα πέρασε κιόλας από τις πυρκαγιές στην Αττική. Επέλεξα να μην γράψω γι’ αυτό νωρίτερα. Τι μπορούσα να γράψω άλλωστε; Κρίμα; Συλλυπητήρια; Κουράγιο; Τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις; Άνθρωποι χάθηκαν, άνθρωποι έχασαν τους ανθρώπους τους, ζώα, περιουσίες. Αισθανόμουν πολύ μικρή για να γράψω κάτι!

Επέλεξα, λοιπόν, να μείνω σιωπηλή, παρακολουθώντας όλη αυτή την καταστροφή που συνέβαινε μπροστά στα ματιά μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και μπορεί σήμερα ήδη το θέμα να έχει καταλαγιάσει, ήδη οι ειδήσεις αναφέρονται και σε άλλα γεγονότα, όμως οι σοροί των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους δεν έχουν σταματήσει να βρίσκονται. Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν, όπως κάνουν πάντα. Μόνο εκείνοι που επηρεάστηκαν από αυτό δεν θα ξεχάσουν ποτέ, αυτοί που ανήκουν στους «τυχερούς» και έχασαν μόνο τις περιουσίες τους και οι άλλοι, οι λιγότερο τυχεροί που έχασαν τους γονείς τους, τα παιδιά τους, τους φίλους τους, τα κατοικίδια τους.

Δεν θα μιλήσω για πολιτικές ευθύνες ή για συνωμοσίες ή για το τι έγινε σωστά και τι όχι. Θα μιλήσω για το μόνο καλό αυτής της ιστορίας, που θα μας στοιχειώνει για πολύ. Αυτές τις δύσκολες μέρες όλοι έγιναν μια γροθιά. Θα μιλήσω, λοιπόν,  για τους αφανείς ήρωες της ιστορίας αυτής, γιατί δεν τους αξίζει να είναι αφανείς. Την επόμενη μέρα, όλοι έσπευσαν να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούσαν. Άνθρωποι αποφάσισαν να δώσουν τα σπίτια τους για να φιλοξενηθούν οι πληγέντες, άλλοι άνοιξαν τις αυλές τους για όλα τα ζωάκια, γιατροί έμειναν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς σε όσους είχαν ανάγκη, άλλοι αποφάσισαν να πάνε στις πληγείσες περιοχές για να ψάξουν για τραυματισμένους ανθρώπους ή ζώα, οι αρμόδιοι έβγαλαν ανακοίνωση ήδη από την δεύτερη μέρα παρακαλώντας τον κόσμο να σταματήσει να δωρίζει τρόφιμα γιατί δεν χρειάζονται άλλα.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τεράστια. Όλοι έπαψαν να είναι μεμονωμένα όντα και έγιναν ένα όλοι μαζί. Ο πόνος του ενός ήταν πόνος και για τον άλλον. Και δεν έμειναν στις προσευχές. Έκαναν κάτι για αυτό. Όλοι μαζί. Ακόμα και από άλλες πόλεις και από νησιά. Ακόμα και από άλλες χώρες. Κάπου διάβασα τις προάλλες πώς άραγε να ήταν ο κόσμος αν οι άνθρωποι ήταν έτσι πάντα και όχι σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.

Οι «Ελληναράδες» λοιπόν, αυτοί που πάντα κοιτούν τους εαυτούς τους, αυτοί που θέλουν να βολευτούν σε μια καλή θεσούλα στο δημόσιο με όποιο τίμημα, αυτοί που βαριούνται να δουλεύουν και θέλουν να το παίζουν αφεντικά. Οι Έλληνες αυτοί έγιναν μια γροθιά και βοήθησαν τους συνανθρώπους  τους στην πιο δύσκολη στιγμή τους. Σε αυτή την κατηγορία Ελλήνων, είμαι περήφανη να ανήκω!

Καλό παράδεισο σε όσους χάθηκαν στις πυρκαγιές και καλό κουράγιο σε όσους έμειναν πίσω…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here