Hollyhood

      Μαυροφορεμένοι παρουσιάστηκαν σύσσωμοι ηθοποιοί, συντελεστές και media στις Χρυσές σφαίρες την Κυριακή που μας πέρασε. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε συμβολική συμπαράσταση στα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, κυρίως γένους θηλυκού, τόσο στον μαγικό κόσμο του Hollywood, όσο και σε κάθε εργασιακό ή δημόσιο χώρο. Το κίνημα “me too” ή η ομάδα του “times up” αποφάσισαν να απαντήσουν με τον τρόπο αυτό στις δεκάδες αποκαλύψεις για σεξουαλική παρενόχληση και να δηλώσουν την έναρξη μιας νέας εποχής όπου οι γυναίκες, συνασπισμένες, θα εκφράζονται ελεύθερα και δεν θα κρύβουν τις επιθέσεις που δέχονται. Επιπλέον, σε αντίθεση με αυτό που ισχύει μέχρι τότε, όπου όλοι γνώριζαν – κανένας δεν μιλούσε – γιατί έτσι είναι τα πράγματα, όταν τα θύματα δηλώνουν την παρενόχληση τους, δεσμεύονται άπαντες ότι η φωνή τους θα εισακουστεί και θα υπάρξουν οι αρμόζουσες συνέπειες.

Εμείς περιμένουμε να δούμε, αν το κίνημα αυτό θα περιοριστεί στο φαίνεσθαι ή θα αποτελέσει πράγματι ορόσημο για τις εργασιακές συνθήκες και την ισότητα των δύο φύλων. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί οι διεκδικήσεις ίσης αντιμετώπισης των δύο φύλων στον εργασιακό χώρο, όπως το θέμα των αμοιβών.  Ωστόσο, τουλάχιστον στο θέμα της σεξουαλικής συμπεριφοράς, η αντίπαλη φωνή δεν άργησε να παρουσιαστεί. Η γαλλίδα ηθοποιός Κατρνίν Ντενέβ, συνυπέγραψε μαζί με μια εκατοστή ακόμα γυναικών του πνεύματος και των τεχνών, ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στη Le mondeδηλώνοντας ότι «Ο βιασμός είναι ένα έγκλημα. Όμως το επίμονο ή αδέξιο φλερτ δεν είναι αδίκημα, ούτε η αβρότητα φαλοκρατική επίθεση». Η Ντενέβ αντιμετωπίζει το όλο προαναφερθέν κίνημα, σαν κυνήγι μαγισσών, όπου αντί να προστατεύονται τα γυναικεία δικαιώματα, αντιθέτως κυριαρχεί ένας πουριτανισμός που επιχειρεί να καταστείλει τη γυναικεία σεξουαλικότητα και να μειώσει τη γυναικεία φύση σε έναν ρόλο “lady in distress” όπως η πάλαι ποτέ πατριαρχική κοινωνία.

Προσωπικά πιστεύω ότι η χρυσή τομή βρίσκεται κάπου στη μέση, όπου από τη μία δεν θέλω να με πειράζουν στο δρόμο μειωνοντάς με σε μια κινούμενη κούκλα –και ναι θεωρώ χαζό και το λιγότερο επικίνδυνο το αλισβερίσι εξυπνάδων με τέτοια άτομα- από την άλλη όμως δεν θα κάτσω να δεχτώ τα αυθαίρετα πρέπει μιας μισογυνιστικής κοινωνίας. Ας γυρίσουμε όμως στα δικά μας θέματα. Όπως και να έχει, η βραδια των Χρυσών Σφαιρών υπήρξε νικητήρια για το θηλυκό γένος, εξυμνώντας τις ιστορίες γυναικείων χαρακτήρων, από γυναίκες συγγραφείς και φυσικά γυναίκες ηθοποιούς.

 

  •       Big Little Lies

Κάθε σειρά του HBO γνωρίζεις λίγο – πολύ τι θα περιέχει: κάτι σοκαριστικό, κάτι προκλητικό. Το Big Little Lies τα έχει όλα αυτά, αλλά από την άλλη είναι άκρως αληθινό, άκρως ανθρώπινο. Το ομώνυμο μυθιστόρημα της Λίαν Μοριάρτυ μιλά για πέντε μητέρες, οι ζωές των οποίων περιπλέκονται είτε από φιλία, είτε από ζήλια και αντιπαλότητα, στο τέλος όμως όλες τους θέλουν το ίδιο πράγμα: να είναι καλά τα παιδιά τους. Οι γυναίκες αυτές όμως, δεν χαρακτηρίζονται μονομερώς ως μητέρες. Η ζωή τους δεν σταματά εκεί. Είναι δυνατές και μοναδικές προσωπικότητες που ακολουθούνται από τους δικούς τους εφιάλτες και τα δικά τους θέλω. Η απόδοση όλων αυτών στην τηλεοπτική οθόνη, γίνεται με έναν εκπληκτικό τρόπο, όπου η σκηνοθεσία (ειδικά στην σκηνή της κλιμάκωσης είναι ιδιοφυής) δένει μοναδικά με ένα υπέροχο soundtrack. Στη παραγωγή και το καστ συναντάμε ονόματα – θηρία όπως η Νικόλ Κιντμαν, η Ρις Γουίδερσπουν, η Λόρα Ντερν αλλά και τις νεαρές αλλά ταλαντούχες στάρλετ Ζόι Κραβιτζ και Σαϊλύν Γούντλεϋ.

 

  •       Handmaids Tale

Οι δύο επόμενες σειρές αποτελούν μεταφορά δύο έργων της Μάργκαρετ Ατγουντ, μιας συγγραφέας όπου έχει δοκιμάσει διάφορα συγγραφικά στυλ, εστιάζοντας κυρίως σε φεμινιστικά θέματα και επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τη γενέτειρά της, τον Καναδά.  Ο τίτλος του βιβλίου, φτιάχτηκε έτσι ώστε να παραπέμπει στα μεσαιωνικά αγγλικά παραμύθια The Cunterburry Tales. Η πλοκή τοποθετείται σε ένα δυστοπικό μέλλον, όπου κυριαρχεί ένα απολυταρχικό, θρησκοληπτικό καθεστώς, το οποίο έχει υιοθετήσει τον θεσμό των θεραπαινίδων. Οι θεραπαινίδες αυτές, πρώην ελεύθερες, δυτικές, σύγχρονες γυναίκες, σωφρονίζονται σε ένα τυραννικό τρόπο ζωής, όπου η μόνη τους χρησιμότητα είναι να παρέχουν παιδιά στις στείρες γυναίκες των υψηλόβαθμων ανδρών. Η σειρά βγήκε με 10 επεισόδια, η επιτυχία της όμως την οδήγησε σε προκήρυξη δεύτερης σεζόν.

 

  •      Alias Grace

Η δεύτερη σειρά που ακολoύθησε την επιτυχία της πορφυρής δούλης, είναι «Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις», μια σειρά που προσωπικά με ακολούθησε για αρκετές μέρες αφότου την είδα. Η ιστορία της Γκρέις βασίζεται σε αληθινή ιστορία, όπου το 1843 η Γρέις Μαρκς και James McDermott καταδικάστηκαν για τον φόνο των αφεντικών τους. Το βιβλίο δημιουργεί τον χαρακτήρα ενός ψυχίατρου ο οποίος προσπαθεί να μελετήσει την περίπτωση της Γκρεις για να αποφανθεί αν είναι ψυχικά ασθενής. Μαζί του παρακολουθούμε την εξιστόρηση των γεγονότων, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε την ενοχή ή αθώωση της Γκρέις. Δείτε την, δεν θα σας απογοητεύσει.
 

 

Υ.Σ Μια ακόμα σειρά με γυναικεία κεντρική ηρωίδα που δεν θα σας απογοητεύσει, είναι The Marvelous Mrs Maisel, η οποία αν και δεν προέρχεται από βιβλίο, είναι καταπληκτική. 
 

 

 
 
 
 
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here