Η Τάνια Καραμάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στον Βόλο. Η ποιητική συλλογή «Πτολεμαίων/ποιήματα&εικόνες»,που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2018 από τις εκδόσεις Κουκούτσι, είναι το πρώτο της βιβλίο. Ζει κι εργάζεται μεταξύ μαγικού ρεαλισμού και σουρρεαλισμού, αγαπά τα βουνά.
  • Πείτε μας δυο λόγια για την πρώτη σας ποιητική συλλογή «Πτολεμαίων» που κυκλοφόρησε φέτος απ’ τις εκδόσεις Κουκούτσι.
    Η συλλογή περιλαμβάνει δεκατέσσερα ποιήματα με ελεύθερο στίχο και δέκα εικαστικές εικόνες που φιλοτέχνησα ενόσω έγραφα και συνεπικουρούν στη συνολική αίσθηση – πρόσληψη του βιβλίου. Το κάθε ποίημα έχει τον δικό του χαρακτήρα ως προς τη δομή και το θέμα, φέρει τον δικό του μύθο.Το τοπίο ως ψυχική κατάσταση κι η αναφορά στο έξω από τον εαυτό είναι τα βασικά στοιχεία που τα δένουν σαν σύνολο.
  • Πώς νιώσατε και ποιες ήταν οι πρώτες σας σκέψεις όταν κρατήσατε στα χέρια σας, τυπωμένο πλέον, το πρώτο σας βιβλίο;
    Η πρώτη μου επαφή με το τυπωμένο βιβλίο έγινε όταν το είδα για πρώτη φορά τοποθετημένο στην όμορφη βιτρίνα του εκδοτικού στη Διδότου. Έξω υπήρχε αυτό το ιδιαίτερο, λευκό φως που έχουν οι συννεφιασμένες μέρες. Θυμάμαι ακόμα τη χαρά που ένιωσα και ένα παράξενο σκίρτημα. Σκέφτηκα πως η ένταση, η αγωνία κατά τη διάρκεια της εργασίας της γραφής είναι αυτό που ουσιαστικά ανήκει στον συγγραφέα. Έπειτα, αφού τυπωθεί, το βιβλίο ανήκει στον αναγνώστη, να το διαβάσει, να το εξερευνήσει, να το κρίνει. Ενώ δηλαδή το είχα στα χέρια μου, είχε έρθει η στιγμή που θα έπρεπε να το αφήσω να φύγει.
  • Ποιος στίχος και από πιο ποίημα σας είναι αυτός που σας εκφράζει περισσότερο και γιατί;
    Κάθε στίχος ταυτίζεται κατά κάποιο τρόπο μ’ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων μου. Αυτή την εποχή, ίσως θα είχε νόημα να ξεχωρίσω το τελευταίο  τρίστιχο του ποιήματος «Εγκώμιο για το περιθώριο»  που κλείνει και το βιβλίο, «Τί απέγινε απορώ/το περιθώριο στην άκρη/και σκοντάφτουν τα δάχτυλά μου πάνω σε κουβέντες.» Πολλή φασαρία εκεί έξω. Χρειαζόμαστε το κενό, τη σιωπή, την απόσταση, ώστε να φωτίσουν τα πράγματα στ’ αληθινά τους χρώματα.
  • Τι είναι αυτό που σας εντυπωσιάζει στην ποίηση και τι θέλετε να προσφέρετε εσείς μέσα απ’ την ποίησή σας;
    Η ποίηση με συναρπάζει καθώς καταργεί τη γραμμική ροή του χρόνου. Δίνει συνέχεια στο βίωμα, στη σκέψη, στο μύθο και τις αισθήσεις. Είναι ένας εξελικτικός παράγοντας επικοινωνίας. Ένας διαχρονικός κι ακόρεστος κώδικας σημείων, που αν του απέδιδα κάποιο σχήμα, αυτό θα ήταν του κύκλου ή της σφαίρας. Γράφω δε σημαίνει εκφράζομαι. Η έκφραση είναι ένα σημαντικό εργαλείο, ωστόσο γράφω σημαίνει απαντώ σε αυτό που έχει παρέλθει, αφουγκράζομαι και συμπυκνώνω στις λέξεις και στα κενά τους το στίγμα της παρουσίας μου, της θέσης μου απέναντι σε όσα βιώνω και βλέπω. Η προσφορά είναι μεγάλη κουβέντα. Αυτό που προσπαθώ να κάνω, όσο καλύτερα μπορώ, είναι να καταθέσω το «βλέμμα» μου.
  • Τέλος, αφού σας ευχαριστήσω πολύ που μας παραχωρήσατε αυτή τη συνέντευξη θα ήθελα να σας ρωτήσω: ετοιμάζετε κάτι για τη συνέχεια ή είναι ακόμα νωρίς για νέα σχέδια;
    Το επόμενο διάστημα ετοιμάζω την πρώτη μου έκθεση ζωγραφικής, με έργα εμπνευσμένα από την ποίηση του αγαπημένου μου φίλου και εκδότη, Βασίλη Ζηλάκου. Παράλληλα, εργάζομαι εντατικά πάνω σε κάποιες μεταφράσεις και γραπτά δικά μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here