Για να προλάβω οποιονδήποτε επέλεξε να διαβάσει αυτό εδώ το άρθρο, θα δηλώσω το εξής: είμαι φεμινίστρια. Ίσως η προηγούμενη φράση σάς προκάλεσε κάποια γκριμάτσα που ακόμα κι εσείς είστε σε αδύνατη θέση να προσδιορίσετε, ή σας έφερε στο μυαλό εικόνες που συχνά και σκόπιμα προβάλλονται ως ισοδύναμες αυτού που ονομάζεται φεμινισμός.
Εδώ ακριβώς θα εστιάσω, προσπαθώντας να προσεγγίσω το θέμα: στον τρόπο που εκλαμβάνουμε τον φεμινισμό σήμερα, ή, ακόμα καλύτερα, στον τρόπο που συχνά αγνοούμε την αληθινή σκοπιμότητά του.
Φεμινισμός: Κίνημα κοινωνικού χαρακτήρα, το οποίο εστιάζει στην εξάλειψη της φυλετικής ανισότητας και στην προώθηση των δικαιωμάτων, των συμφερόντων και των ζητημάτων των γυναικών στην κοινωνία. Η παραπάνω πρόταση δεν περιέλαβε απολύτως καμία φράση περί υπεροχής των γυναικών ή επιβεβλημένης κατωτερώτητας του ανδρικού φύλου· κάθε άλλο, κάνει λόγο για ισότητα, η οποία απευθύνεται σε κάθε τομέα της ζωής του σύγχρονου ατόμου –κοινωνικός, ηθικός, πολιτικός, οικονομικός, χωρίς διακρίσεις που αφορούν φύλο, φυλή, χρώμα, ή κοινωνική ομάδα.

tag a woman who empowers you ✨ @itsfeminism ⭐️ @march

A post shared by Feminist (@feminist) on

Παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχει σημειώσει τα τελευταία χρόνια το δυναμικό φεμινιστικό κίνημα, όμως, είμαστε όλοι – ή μήπως, όλες, εφόσον ο φεμινισμός αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες, δεν έχω δίκιο; – αυτόπτες μάρτυρες μίας ευρείας παρεξήγησής του. Μέσω της ανάκλησης διάφορων αναρτήσεων στα social media αλλά και απόψεων από ανθρώπους που με περιβάλλουν, που ανακλούν αυτήν ακριβώς την παρεξήγηση, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο έχει διαστρεβλωθεί η εικόνα του τι αποκαλούμε φεμινισμό σήμερα, αλλά και ο στόχος του κινήματος αυτός καθαυτός.
Για μένα, ο φεμινισμός στην εποχή που διανύουμε, όχι μόνο έχει λόγο ύπαρξης, αλλά ανάγκη ύπαρξης. Ως νέα γυναίκα, έχω την ανάγκη να εξελίξω την καριέρα μου χωρίς την αναμενόμενη φήμη ότι έκανα χάρες, για να το πω κομψά. Έχω την ανάγκη να βλέπω γύρω μου ανθρώπους να αντιμετωπίζονται ανεξάρτητα από το φύλο τους, σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής. Έχω την ανάγκη να είμαι κάτοχος της ελευθερίας να εκφράζομαι, μέσω του λόγου αλλά και της εμφάνισής μου, χωρίς να κρίνομαι γι’αυτό- και να περιβάλλομαι από άτομα που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν το ίδιο. Κοινώς, έχω την ανάγκη να είμαι ο εαυτός μου και να αντιμετωπίζομαι ως ίση με κάθε άλλον συνάνθρωπο που αποτελεί μέλος της παγκόσμιας κοινωνίας, χωρίς να μας χωρίζουν στοιχεία που κάθε άλλο παρά καθοριστικά είναι για την ανθρώπινη αξία- τι σημασία έχει, αλήθεια, το φύλο, το χρώμα δέρματος ή η θρησκεία, μπροστά σε κάτι τέτοιο;

Η ανάγκη ύπαρξης του «-ισμού», λοιπόν, υφίσταται στην ισότιμη πληρωμή ανδρών και γυναικών στον τομέα της εργασίας, στην δίκαια κατανομή των εντός του νοικοκυριού καθηκόντων, στα αμέτρητα πλέον περιστατικά ξυλοδαρμού και σεξουαλικής παρενόχλησης που υφίστανται γυναίκες σε κάθε μέρος του κόσμου – και η λίστα συνεχίζεται με κάμποσα παρόμοια παραδείγματα. Μπορούμε, επομένως, να κάνουμε λόγο για μία εν μέρει επιτυχία του φεμινιστικού κινήματος και για εξέλιξή του, από την στιγμή που έκαναν την αρχή οι αγωνίστριες στη Γαλλική Επανάσταση το 1789, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαστε σε θέση να αποκλείσουμε τους λόγους για τους οποίους αναβιώνει στη σημερινή εποχή.
Ο φεμινισμός δεν είναι θυμός, ούτε επιθετικότητα, απέναντι σε κανένα ανθρώπινο ον·δεν είναι απειλητικός: είναι απλά η έμπρακτη προσπάθεια δυναμικής αλλαγής της κοινωνίας. Δεν τείνει υπέρ κανενός, αλλά στοχεύει στην πραγματική ισότητα. Ένας στόχος από τον οποίο απέχουμε αρκετά ακόμη- και θα εξακολουθούμε να απέχουμε εάν δεν αναζητήσουμε τελικά τι βρίσκεται πίσω από την αγανακτισμένη φράση «Πες μου ότι είσαι μία απ’αυτές τις φεμινίστριες;».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here