Ας θέσουμε ένα ερώτημα: τι είναι το Θέατρο; Για να σκεφτούμε λίγο… Το Θέατρο είναι μια μορφή Τέχνης. Σωστό, τι άλλο θα ήταν; Μα τι λέω; Ονομασία καφέ, μπαρ,  art & food gallery… τα έχω ξαναπεί αυτά. Καλύτερα να μείνουμε στη μορφή Τέχνης. Άλλο γύρω απ’ αυτό το πλαίσιο; Διέξοδος από την πραγματικότητα. Κι αυτό σωστό και ονειρικό, σαν τα παραμύθια. Τι άλλο θα μπορούσες να μου πεις;
Είναι στιγμές αλήθειας που επιθυμούμε αλλά, φοβόμαστε να ζήσουμε στην πραγματική μας ζωή. Είναι ένα μαγικός τρόπος επικοινωνίας.
Είναι η βιωματικής αποκάλυψης των μυστηρίων της ζωής.
Είναι ένα εργαλείο για την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου
Μπορούμε να δώσουμε όσους ορισμούς θέλουμε στο Θέατρο. Είναι μια έννοια με τέτοια πλαστικότητα που καλωσορίζει όποιον ορισμό κι αν μας δημιουργεί η αίσθησή της. Γιατί ουσιαστικά αυτό κάνουμε. Στην ερώτηση τι είναι Θέατρο δεν απαντάμε με λογική αλλά, με τις αισθήσεις μας.


Στην πραγματικότητα, όμως,…

open theatre


… τι είναι το Θέατρο; «Θέατρο είναι ένας χώρος με πολλά καθίσματα που βλέπουν σε μια σκηνή». Τόσο απλά. «Είναι το κτίριο που παρουσιάζονται θεατρικά έργα». Πίστεψέ με αυτό είναι το πρώτο που θα σου πουν οι λόγιοι, απαντώντας σ’ αυτή την ερώτηση. Και έχουν δίκιο γιατί πρώτα δίνεις οντότητα στις λέξεις, τις κατανοείς και μετά ταξιδεύεις μαζί τους. Κι ενώ ο αρχικός ορισμός του Θεάτρου είναι ο παραπάνω, είναι αρκετός; Πάμε να μπούμε σ’ ένα άδειο θέατρο. Ανοίγουμε την πόρτα και μετά τα δυο βήματα εισόδου μας, το πρώτο που βλέπουμε δεν είναι τα καθίσματα. Είναι η σκηνή. Σίγουρα σου μιλώ από προσωπική μου πείρα. Αλλά, έχω την αίσθηση πως είτε ηθοποιός είσαι, είτε κοινό, η καρέκλα λειτουργεί ως μέσω για να φτάσεις, συγκεντρωμένος, στο σκοπό σου. Τη θεατρική εμπειρία. Και η θεατρική εμπειρία πραγματοποιείται πάνω στη σκηνή. Έλα να περάσουμε το διάδρομο με τις καρέκλες και να ανέβουμε στη σκηνή. Να, κι εμένα μ’ αρέσει να τις χαϊδεύω μία, μία καθώς περνάω.

Ήδη…

Μελόδραμα

… αισθάνεσαι κάτι αλλόκοτο πάνω στη σκηνή. Είτε είναι Ιταλικού τύπου, είτε κυκλική, νοιώθεις τη σκηνή να ζωντανεύει ή εσύ παίρνεις ζωή απ’ τη σκηνή. Ειλικρινά, δε ξέρω τι συμβαίνει απ’ τα δυο. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Πως παρ’ όλη την περίεργη αίσθηση, ο ορισμός του θεάτρου δε σου φαίνεται ολοκληρωμένος. Αυτό συμβαίνει γιατί το θέατρο είναι σε «καταστολή». Για να ξεθαρρέψει θέλει ανάσες, χαρά, λύπη, ανακούφιση, δυστυχία, καημό, επανένωση, αναγνώριση. Θέλει θυσία και ανάσταση. Θέλει ζωή. Όπως λέει κι η Τοτίνα στο, Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, του Πιραντέλο: … «Όλες οι ζωές και όλοι οι θάνατοι, οι πιο όμορφες, οι πιο μεγάλες κι οι πιο θλιβερές ζωές… Να το θέατρο . …» Ας συμπληρώσουμε, λοιπόν, πως το Θέατρο είναι το κτίριο, που συγκεντρώνεται τακτικά κόσμος για να παρακολουθήσει ένα ζωντανό θέαμα από ανθρώπους που υποδύονται ήρωες, πραγματικούς ή φανταστικούς. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είτε είναι ηθοποιοί, είτε βοηθοί τους, είτε θεατές, έχουν ένα σκοπό: τη θεατρική παράσταση. Αρχίζει ν’ ακούγεται κάπως καλύτερο, δε νομίζεις;

Οι θεατές, λοιπόν,..

JESUS CHRIST SUPERSTAR LIVE IN CONCERT

… το λεγόμενο κοινό, κατά κάποιον τρόπο, συμμετέχει στην παράσταση. Είναι μέρος του έργου που παίζεται στη σκηνή. Δίνει ρυθμό, ατμόσφαιρα, συμμετέχει ή το αντίθετο. Δεν είναι τυχαίο που οι παλιότεροι ηθοποιοί έλεγαν «απόψε το κοινό είχε ταλέντο» ή το αντίθετο. Η συμμετοχή των θεατών, ανάλογα με την ικανοποίησή τους, στο τέλος της παράστασης «θα φανεί» στο χειροκρότημα. Όπως, όλοι γνωρίζουμε είναι το πιο απαραίτητο στοιχείο της θεατρικής παράστασης. Μεγάλη ικανοποίηση – θερμό χειροκρότημα. Ελάχιστη ικανοποίηση -χλιαρό χειροκρότημα. Κάποτε υπήρχαν κι οι αποδοκιμασίες. Ο πολιτισμός μας δεν τις επιτρέπει, δεν υπάρχουν και ειλικρινείς κριτικοί κι έτσι όλοι πιστεύουν πως η κάθε παράσταση που ανεβάζουν είναι Τέχνη. Αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Μόνο που σήμερα δεν είχα γκρινιάξει καθόλου και δεν μπορούσα να κλείσω χωρίς μια μικρή «διαμαρτυρία». Ανακεφαλαίωση: «Θέατρο είναι το κτίριο, που συγκεντρώνεται τακτικά κόσμος για να παρακολουθήσει ένα ζωντανό θέαμα, από ανθρώπους που υποδύονται ήρωες, πραγματικούς ή φανταστικούς. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είτε είναι ηθοποιοί, είτε βοηθητικό προσωπικό, είτε θεατές, έχουν ένα σκοπό: τη θεατρική παράσταση».

Το να είσαι κάποιος άλλος είναι πάντα πιο ενδιαφέρον από το να είσαι ο εαυτός σου.
(John Gielgud, 1904-2000, Βρετανός ηθοποιός )


Φωτεινή  Βαμβούκη
Ηθοποιός
Θ. Συγγραφέας
artcult.gr

Προηγούμενο άρθροΑς χορέψουμε Παραδοσιακά, με τα παιδια μας!
Επόμενο άρθροΤέλεια νύχια στο σπίτι!
Γεννήθηκα κάποιον Ιούλιο στην Αθήνα. Λάτρεψα από νωρίς το Θέατρο και κατόπιν το γιο μου. Σπούδασα στη δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έκανα κι ένα πέρασμα απ’ τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα της Θεατρολογίας και άρχισα να δουλεύω: στο θέατρο ως ηθοποιός, στα πάρτυ ως κλόουν, να διδάσκω υποκριτική σε ιδιαίτερα μαθήματα, να κάνω μαθήματα ορθής ανάγνωσης και εκφοράς του λόγου, να γράφω θεατρικά έργα και να παίζονται σε σκηνές της Αθήνας, να σκηνοθετώ, να δουλεύω στο Αθηναϊκό παιδικό κανάλι «smile» για 5 χρόνια, εμπρός και πίσω απ’ την κάμερα… ουφ! Κουράστηκα! Γι’ αυτό και ίδρυσα το Θεατρικό εργαστήρι «Art Cult theatrical studies» με 17 σεμινάρια θεάτρου, αυτοσχεδιασμού και δημιουργικής γραφής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here