Απ’ την αρχή της βδομάδας είχαμε κανονίσει ότι την Κυριακή το απόγευμα θα πηγαίναμε  να κάνουμε βόλτα με τα άλογα. Από μικρή αγαπούσα τα άλογα όμως μέχρι χθες δεν μου είχε δοθεί ποτέ η δυνατότητα να τα δω από κοντά, πόσο μάλλον να ιππεύσω…Ένα απ’ τα όνειρά μου όταν ήμουν παιδί ήταν μεγαλώνοντας να αποκτήσω τη δική μου φάρμα με πολλά πολλά άλογα!!! Μεγαλώνοντας βέβαια τα σχέδια άλλαξαν. Αυτό όμως που έμεινε αναλλοίωτο στο χρόνο είναι  η αγάπη μου για τα υπερήφανα αυτά και όμορφα ζώα. Όπως καταλαβαίνετε η προσμονή μου όλη τη βδομάδα ήταν μεγάλη. Μου φαινόταν πως ο χρόνος δεν κυλούσε και αυτές οι μέρες…πως γίνεται να έγιναν ατελείωτες ξαφνικά;;;; Όμως το καλό με το χρόνο είναι ότι περνάει… καμιά φορά αργά, άλλες πάλι πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι θα θέλαμε, πάντως σταθερός δεν μένει ποτέ!!!

Η Πρώτη επαφή

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι μέρες πέρασαν και η Κυριακή ήρθε! Η χαρά μου δεν μπορούσε να περιγραφεί! Έστω και για μια στιγμή, ένα μέρος απ’ το παιδικό μου όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα! Φτάσαμε στο «ράντζο» ένα τέταρτο νωρίτερα απ’ τον προγραμματισμένο χρόνο κι έτσι είχαμε λίγη ώρα να δούμε και να χαϊδέψουμε και τα υπόλοιπα άλογα που βρισκόταν στο χώρο! Ήταν όλα τους τόσο μα τόσο όμορφα! Μόλις μας είδαν δυο απ’ αυτά ήρθαν κατευθείαν κοντά μας! Ήταν λες και μας περίμεναν! Αυτό που μου έκανε εντύπωση αρχικά ήταν τα υπέροχα μεγάλα τους μάτια και το λαμπερό τους τρίχωμα!

Ο Χώρος των Αλόγων

Εξαντλήσαμε σχεδόν όλο τον ελεύθερό χρόνο μας χαζεύοντας και χαϊδεύοντας τα άλογα και μόνο λίγα λεπτά πριν μας φωνάξουν να ετοιμαστούμε (κράνος και ιδικά παπούτσια γιατί εγώ η έξυπνη πήγα με τις σαγιονάρες)  έριξα μια ματιά στο χώρο γύρο μου. Ήταν μια καταπράσινη έκταση στην περιοχή της Σάμης, αρκετά μεγάλη και πολύ-πολύ καθαρή! Τα άλογα ήταν όλα μαζί και μια κοπέλα φρόντιζε πέρα των υπόλοιπών να έχουν και δροσερό νεράκι, μιας και η μέρα ήταν αρκετά ζεστή!

Άλογα

Η Γνωριμία με το «δικό μου» άλογο! 

Θεωρώ πως το δικό μου άλογο ήταν το ομορφότερο απ’ όλα!!! Τα μάτια του ήταν καστανά και το τρίχωμά του ξανθό ανοιχτό. Είχε μια, όχι πολύ μακριά χαίτη, η οποία όμως  έμοιαζε να είναι φρεσκοχτενισμένη!!! Αφού «επικοινωνήσαμε» λίγο μέσω αγκαλιών και χαδιών, έφτασε επιτέλους η πολυπόθητη ώρα. Η βόλτα θα ξεκινούσε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Με τη βοήθεια της βοηθού της οδηγού μας ανέβηκα στο άλογά μου και κάπου εκεί όλα έγιναν ονειρικά.

Η Βόλτα

Μονομιάς, σαν δια μαγείας χάθηκαν όλα και όλοι από μπροστά μου!!! Ήμουν εγώ το άλογό μου και η φύση! Έχοντας λοιπόν την ασφάλεια της πραγματικότητας με την οδηγό και τον αδελφό μου δίπλα και την ομορφιά του ονείρου απ’ την άλλη, περάσαμε μια ώρα απόλυτης χαλάρωσης. Η διαδρομή μας ήταν μέσα στο δάσος. Παντού πράσινο, δέντρα ηρεμία…το μόνο που ακουγόταν ήταν το θρόισμα των φύλλων, μιας και ένα ελαφρύ αεράκι προσπάθησε, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, να κάνει αισθητή την παρουσία του καθώς περνούσε η ώρα και πλησίαζε το σούρουπο.

Η επιστροφή 

Καθώς η ώρα να γυρίσουμε είχε πλέον φτάσει, ρουφούσα όλο και πιο λαίμαργα κάθε εικόνα της διαδρομής του γυρισμού. Η ανηφόρες της αρχικής διαδρομής έγιναν κατηφόρες στην επιστροφή και το συναίσθημα της απόλυτης χαράς μετατράπηκε σε μικρή θλίψη, που αυτή η υπεροχή εμπειρία έφτανε στο τέλος της σιγά-σιγά! Όταν πια μετά από ώρα επιστρέψαμε στη βάση μας, αγκάλιασα το άλογό μου, το χάιδεψα για να το ευχαριστήσω για την υπέροχη βόλτα και του υποσχέθηκα ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα!!!
 Κάπως έτσι έζησα για λίγο κι εγώ ένα μέρος απ’ το παιδικό μου όνειρο.
                Για λίγο, είπα;;;; Σιγά!!! Ήταν να μη γίνει η αρχή…